Wandelen of fietsen, pelgrimeren?

Onderweg in de buurt van Groesbeek
Onderweg in de buurt van Groesbeek

Gewoon een lange wandeling maken, zo is het bij ons begonnen. Vroeger waren het de zondagse wandelingen met de kinderen in het bos. Maar later werden die wandelingen steeds groter en wij ontdekten de lange-afstand wandelpaden. We liepen het Pieter-, Delta- en Noaberpad en we genoten ervan. Juist die doorlopende route boeit, ik heb dan steeds zin om verder te gaan. Buiten zijn voelt goed. Lopen doe je stap voor stap. Er is tijd. Er ontstaat een ritme. Op dit ritme hoor ik de vogels in de lucht zingen en het ruisen van de bomen. Ik voel de wind in mijn haar en als de zon in mijn gezicht schijnt is dit verwarmend. Zo buiten zijn werkt ontspannend. Het helpt om de stress en zorgen van de dag in het juiste licht te zien en de beknelling, de lasten, los te laten. Het liefst doe ik elke dag een korte wandeling. Het lijkt wel een beetje op elke dag fruit, vitaminen eten. Frisse lucht en bewegen, ze werken als positieve vitaminen.

Een van onze fietstochten langs de kust van Engeland, ook op de fiets moeten we links rijden.
Een van onze fietstochten langs de kust van Engeland, ook op de fiets moeten we links rijden.

Naast wandelen fietsen we ook graag. Heerlijk in de buitenlucht, zelf energie geven om kilometers te maken. Fietsen en wandelen, soms is de keuze moeilijk te maken. In 2014 hebben we onze fietstocht naar de Bodensee gemaakt. We hebben de Reitsma route [www.reitsmaroutes.nl] gebruikt en wat hebben we genoten! In de lente van 2015 hopen we verder te gaan en in Rome aan te komen.

In 2015 hopen we het tweede deel van de reis naar Rome te ondernemen. Deze foto is van een paar jaar geleden toen Freek en zoon Gert met de bus naar Rome reisden. Maar met de fiets zal het een heel andere ervaring zijn.
In 2015 hopen we het tweede en derde deel van de reis naar Rome te ondernemen. Deze foto is van een paar jaar geleden toen Freek en zoon Gert met de bus naar Rome reisden. Maar met de fiets zal het een heel andere ervaring zijn.

De fietstocht was natuurlijk ook zwoegen en zweten maar het was weldadig. Je raakt al fietsend in een soort flow. Onderweg is er tijd om over veel dingen na te denken en dit in een goed perspectief te zien. Ik houd mezelf als het ware een spiegel voor. Ik voel mijn lijf, ik kan er niet om heen en moet mezelf wel tegenkomen. Dit helpt me en er komt ruimte vrij om de ander te zien. Los komen van al het ‘moeten’, laat komen wat komen gaat, het werkt bevrijdend.
Ja, wat zoeken we eigenlijk als we zo’n lange tocht maken?
Even de vrijheid ervaren en los komen van ons gewone leven met zijn verplichtingen, zou dat het zijn?
Op zo’n lange tocht ging ik nadenken over pelgrim zijn. Onderweg zijn, leven met een doel. Tot mijn bestemming komen, onderweg naar God.
Eigenlijk voel ik me thuis ook onderweg. Ik hoef de weg niet te doen, de weg doet wat met mij.
In gedachten zie ik het prachtige marmeren vloermozaïek weer voor me van een labyrint in de Sint-Servaasbasiliek in Maastricht. We liepen het Pieterpad en waren bijna op onze eindbestemming toen we deze ruimte binnen liepen. In een labyrint moet je je soms wel omkeren, omdraaien, om in het midden bij het doel aan te komen. Ineens komt er licht in mijn eigen leven. Want ook ik ervaar dat het soms nodig is me om te draaien en los te laten waar ik aan vast zit en wat me beknelt. Dat omdraaien, willen vergeven en loslaten gaat niet vanzelf het kost moeite maar wat geeft het een ruimte en bevrijding! De bedoeling van een labyrint is dat je de weg vindt en in het midden bij het doel aankomt. Het labyrint lijkt op een doolhof maar is het niet, er is een groot verschil. Een doolhof heeft als doel, vermaak in het dwalen. Het leid je steeds maar weer de verkeerde kant op door je af te leiden met iets wat blinkt en niet waardevol is. In een doolhof verlies je de weg maar in het labyrint vind je de weg.

"Bedevaartgangers onderweg" detail van een glas-in-loodraam uit de 13e eeuw in de Kathedraal van Canterbury. (foto genomen in 2013 toen we in Engeland gefietst en gewandeld hebben)
“Bedevaartgangers onderweg” detail van een glas-in-loodraam uit de 13e eeuw in de Kathedraal van Canterbury. (foto genomen in 2013 toen we in Engeland gefietst en gewandeld hebben)

Aan dit alles denk ik. We zitten in de trein om naar de ledenvergadering-ontmoetingsdag van de Vereniging van Pelgrimswegen te gaan. Op het station in Houten meen ik al mede leden van de Vereniging te herkennen. Ik zie veel vitale mensen op wandelschoenen met de rugzak op langs de rode bordjes met het logo van deze Vereniging naar een groot scholencomplex snellen. Dit doet me denken aan de vele spontane ontmoetingen die we onderweg hadden. Wat was dat een aardigheid! Ik noem deze fietsers wereldfietsers. Als we binnenkomen is er bedrijvigheid. We worden hartelijk ontvangen met koffie. Bestuursleden nemen afscheid en worden in het zonnetje gezet. Er heerst een warme sfeer.
Nu volgt er een lezing door Sebastien de Fooz, journalist, documentairemaker, schrijver en leider van workshops over stress- en angstmanagement. Sebastien vertelt over zijn voettocht Van Gent naar Jeruzalem in 2005. Het was als het ware een tocht gevuld door angsten. Hij liep met een bezemsteel in de hand en amper 50 euro op zak. Hij wilde graag weten hoever hij kon lopen met die 50 euro en hoe gastvrij de mensen hem onderweg zouden ontvangen. Hij overnachtte ook in kloosters. Kloosters hebben o.a. als taak gastvrij te zijn en pelgrims bad, bed en brood te geven. Sebastien kwam tot Bulgarije met zijn 50 euro. In zes maanden tijd liep hij zesduizend kilometer en doorkruiste hij twaalf landen via Centraal Europa en het Midden- Oosten naar Israël en Palestina. Zijn tocht bracht hem in aanraking met drie wereldgodsdiensten: het christendom, het jodendom en de islam. Hij onderzocht tijdens deze tocht aan de hand van uiteenlopende verhalen van veel mensen of wij als mensen echt zo verschillend zijn.
Het is muisstil. Wat kan deze man boeiend vertellen! De verhalen zijn indrukwekkend. Sebastien liep gemiddeld 33 tot 44 kilometer per dag. Zijn rugzak woog 14 kilo en ook verloor hij door de tocht 14 kilo aan gewicht. In het begin had hij 18 dagen achter elkaar voortdurend regen. Het ongekende was zijn bondgenoot. Hij was moe, zag de tocht eigenlijk niet meer zitten. Hij liep langs Dachau, het voormalig concentratiekamp. “De gevangen joden van toen hadden geen mogelijkheid hun weg in vrijheid te gaan, realiseerde hij zich. Zou ik dan nu de tocht opgeven?” Dit gaf hem moed en kracht om verder te lopen en deze tocht ook voor anderen te maken. Veel later liep hij door het gebied waar Bosnisch-Servische milities meer dan 7000 mensen gruwelijk hebben vermoord, ook vrouwen, baby’s. Sebastien werd daar in een huis gastvrij ontvangen. De ambiance zag er vriendelijk uit. Maar toen gaf de gastheer hem zijn shirt met de woorden: “Loop alstublieft voor mij, en neem mijn schuld mee naar de Klaagmuur in Jeruzalem. De loodzware schuld van het meedoen met die moordpartijen, ik kan er niet mee leven.”
Nog meer van deze indrukwekkende ontmoetingen maakte Sebastien mee. Het gebeurde gewoon,het werd hem gegeven. Het was in Turkije. De tocht putte hem uit. Hij voelde zich alsof hij een uitgedroogde rietstengel was. Vanuit een hoge heuvel liep hij naar beneden en hij zag dat een moslim man hem met open armen tegemoet liep. Juist op die dag jaren geleden was de zoon van deze man door zelfdoding uit zijn leven gegaan. Er was geen afscheid geweest. Nu voelde het voor hem alsof zijn zoon terug kwam om zijn vader alsnog de gelegenheid te geven afscheid van hem te nemen.
Nog een bijzonder moment in een gastvrij huis. De gastvrouw die met een zware last door het leven moest, vroeg hem om ook dit naar Jeruzalem te brengen. En dan die eenzame arme man die zo weinig had om te geven maar wat was hij blij met zijn gast die hij ‘broertje’ noemde.
Sebastien kwam na honderdvierentachtig dagen lopen op 2 oktober 2005 in Jeruzalem aan. Mensen schuwden hem vanwege zijn rugzak die hij droeg. Natuurlijk, in Israël zijn de mensen bang. Er zou eens een bom in die tas kunnen zitten. Bij het voorplein van de Klaagmuur liepen hem van emotie de tranen over het gezicht. Op deze plek wilde hij alle schuld en last brengen door een steentje in de Klaagmuur te leggen. Hij voelde een arm op zijn schouder. Een joodse vrouw die hier haar verdriet uit de Tweede wereldoorlog wilde brengen, goot olie over het steentje. Het is even heel stil, iedereen is onder de indruk, woorden zijn nu te veel.
“Tijdens deze tocht moest ik wel leren loslaten, zegt Sebastien. Leren loslaten en nemen zoals het in het leven gaat. Het was een innerlijke tocht en het lijkt op beeldhouwen. Wegkappen wat overbodig is. Leren dat de ander me geen veilig gevoel hoeft te geven. Ik heb geleerd dat het niet de tocht van de afstand is wat telt. Wat wel telt is de tocht van het hoofd naar het hart.”

Wij hebben het boek van Sebastien de Fooz gekocht en hij heeft er het volgende in geschreven, zie foto
Wij hebben het boek van Sebastien de Fooz gekocht en hij heeft er het volgende in geschreven, zie foto

Het is tijd voor een heerlijke lunch en om met elkaar bij te praten. Er is ook een markt waar veel informatie te krijgen is. Dit kan over van alles gaan wat de wandelaar of fietser wil weten, van uitrusting tot routes e.t.c. We kopen het boek: Een binnenweg naar Istanbul Stappen naar vrede geschreven door Sebastien de Fooz.
Voor in het boek heeft hij geschreven: ‘Op weg van ons hoofd naar ons hart kent men geen eenzaamheid’.
Vanmiddag kunnen we twee workshops volgen. Ik volg de workshop over Benedictijnse spiritualiteit. Ik hoor veel feiten zeggen. Het kost me moeite om goed te luisteren. Want mijn gedachten zijn nog bezig met de lezing van vanmorgen. Ook volg ik nog een heldere workshop over informatie voor fietsers naar Rome, uitrusting en tips.
We zitten weer in de trein op weg naar huis. ‘Het is niet de tocht van de afstand wat telt, denk ik. Wat wel telt is de tocht van het hoofd naar het hart’.

Labyrint in het zuidportaal van de Sint-Servaasbasiliek in Maastricht.
Labyrint in het zuidportaal van de Sint-Servaasbasiliek in Maastricht.

( Deze site volgen? Klik op volg in de zwarte balk bovenin )

Advertenties

Een gedachte over “Wandelen of fietsen, pelgrimeren?

  1. Wat een prachtig verhaal ,Anneke ,
    Ik heb er van genoten ,vooral je filosofische beschouwingen.
    Ook het verhaal van Sebastian is indrukwekkend !!!
    Nog veel fiets en wandel plezier!
    Lieve groet van Gé.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s