1 juni 2015 – Een belangrijk stempeltje en een rondleiding naar het graf van Petrus.

Het is vandaag maandag 1 juni. Geen zondags ontbijt maar genoeg om de dag mee rond te komen. We gaan weer op pad richting het Sint Pieters plein. We willen graag een testimonium van de instantie van het vicariaat van Rome, orgaan van de Heilige Stoel de kardinaal vicaris van de Paus. Hier moeten we de nodige moeite voor doen.

Het is even zoeken maar dan vinden we het bureau van de Opera Romano Pellegrinaggi. Er staan veel wachtenden die allerlei kaarten kopen. Ons wordt gezegd dat wij twee deuren verder moeten zijn. We moeten onze pelgrims paspoorten overhandigen en onze gegevens correct overschrijven. Dan is het zaak geduldig te wachten te midden van veel gespannen mensen. We zijn blij als we ons testimonium krijgen.

Zwiterse gardisten
Zwitserse gardisten

Nu zoeken we de Zwitserse garde. We staan met ons gezicht naar de Basiliek en lopen links onder de zuilen van Bernini door. We staan in een lange rij wachtenden. We worden gefouilleerd en de tassen worden gescand. Maar als de veiligheidsbeambte onze pelgrims paspoorten ziet worden we naar de verste overkant gestuurd. Het is zonnig en al heet. Duizenden mensen staan hier om ons heen op het Sint Pieters plein. We wisten het wel dat dit zoeken is, zijn hier op voorbereid. Pelgrim zijn en je testimonium halen, je krijgt het niet voor niets. Wij gaan dapper verder.

Na nog veel meer zoeken van het kastje naar de muur, hebben we dan eindelijk beet. “De volhouder wint,” zeg ik tegen me zelf. We staan bij de goede Zwitserse gardisten die ons vriendelijk verder sturen waar weer een beambte ons de juiste ingang wijst. We lopen weer een poort door met een tweede gardist. Nu zien we op het binnenterrein het kantoor van de beveiliging. We melden ons en we worden naar een kantoorruimte verder weg gebracht, langs een wirwar van gebouwen. In een kantoorruimte gebaart een beambte ons dat we moeten wachten. “ Waar op? “, vragen we ons af, maar we hebben geduld.

Boven: we zijn dan toch in het  vicariaat van het Vaticaan aangekomen. Onder: Wachten ... waarop? Even geduld hebben.
Boven: we zijn dan toch in het
vicariaat van het Vaticaan aangekomen.
Onder: Wachten … waarop? Even geduld hebben.

Dit is toch ook een bijzondere plek. Ik kijk om me heen. Er lopen allemaal mannen in zwarte pakken voorbij. Dan ineens komen er drie Duitse pelgrims aan met een official van de secretarie van het Vaticaan. Ze kijken blij, krijgen een handdruk en een stempel. Er is tijd om even met elkaar te praten. Zij hebben van Florence tot Rome gelopen.

Wij worden nu vriendelijk door de official van de secretarie van het Vaticaan verwelkomd. Mij wordt gezegd mijn brede sjaal netjes om mijn schouders te hangen. Hij vraagt onze pelgrims paspoorten, brief over het waarom van onze pelgrimage en persoonlijke gegevens. Wij wachten weer een poosje. Dan komt de official met alle papieren terug. Ik zie het nieuwe en laatste stempel. De official wijst mij het stempel van de Opera Romano Pellegrinaggi aan en vraagt me of we daar het testimonium hebben ontvangen. Dit bevestig ik.

“ Kom met me mee naar de catacomben “, horen we hem zeggen. Dit is echt heel bijzonder. We krijgen een individuele rondleiding door de onderaardse catacomben. Ik weet niet wat ik zie, besef dat hier in de catacomben de Pausen van weleer begraven liggen. De official loopt met ons door lange donkere gangen. Wat zie ik nu veel graven met sierlijke opschriften.

We lopen achter de official aan in de catacomben op weg naar het graf van Petrus. (Daar mogen geen foto's worden genomen).
We lopen achter de official aan in de catacomben op weg naar het graf van Petrus. (Daar mogen geen foto’s worden genomen).

Dan staan we stil voor een met goud versierde ruime nis verlicht met rode kaars verlichting. Ik zie een icoon van Petrus met een zachte uitstraling. Dit is de plek waar Petrus begraven ligt. Ook dit vind ik een emotioneel moment. Het doet me veel. We krijgen ruim de tijd deze plek in ons op te nemen. We knikken en rustig loopt de official met ons opnieuw de catacomben door. Kettingen worden geopend en gesloten en zo komen we terug bij de uitgang. We bedanken de official. Hij wijst ons welke uitgang we moeten nemen en geeft ons een hand.

De testimoniums van het Vaticaan in Rome.
De testimoniums van het Vaticaan in Rome. Let op de tekst: we kwamen naar Rome, net als de afgelopen 2000 jaar als alle andere pelgrims, om het graf van apostel Petrus te bezoeken.

Onder de indruk lopen we door het hete Rome terug naar ons klooster. We gaan even uit rusten en dit alles verwerken.

Nu pakken we de fiets. We rijden met een reuze vaart de heuvel af. Het is oppassen, er is veel druk verkeer. De auto’s, bussen en scooters snellen ons voorbij. Freek, die hier al eerder met Gert, onze zoon was, weet waar hij naar toe wil. We fietsen langs de Engelenbrug en -burcht verder naar beneden naar de Tiber. Freek draagt de fietsen de lange trappen af. Daar naast het groene water is een mooi fietspad waar we gaan fietsen. Wat leuk, om hier in Rome met mijn eigen fiets langs het water te rijden. Het is heel rustig en stil. Boven de hoge kademuren raast het verkeer. Hoog boven me zie ik veel bruggen. We fietsen van Rome centrum noord naar centrum zuid.

fietsen langs de Tiber, in 10 minuten van Noord naar Zuid op een mooi fietspad. Sneller kan het niet, niet met het openbaar vervoer of met de auto.
Fietsen langs de Tiber, in 10 minuten van Noord naar Zuid op een mooi fietspad. Sneller kan het niet, niet met het openbaar vervoer of met de auto.

Freek is mijn gids. Enthousiast vertelt hij over de Joodse wijk Trastevere en het Ghetto waar vroeger olie uit de grond kwam. De joden dachten dat de komende Messias in aantocht was. Het gevolg was dat de katholieken op die plek een kerk, de Santa Maria in Trastevere bouwden. De mozaïeken in de apsis dateren uit het jaar 1100.

Mozaïeken in de apsis van Santa Maria in Trastevere uit het jaar 1100.
Mozaïeken in de apsis van Santa Maria in Trastevere uit het jaar 1100.

Freek gaat eerst de kerk binnen. Ik blijf bij de fietsen en ik hoor een muziekgroep op het plein voor de kerk. Wat is het hier gezellig. Een straat artieste blaast kleurige zeep bellen en kinderen proberen ze te raken. Er is plezier, bedelaars lopen rond, en de waterfontein spuit mooie zilveren stralen. We ruilen. Nu ga ik naar binnen en ik verbaas me over de prachtige mozaïeken.

Linksboven: Colosseum en boog van Titus; rechtsboven: brug over Tiber naar eiland Isola, onder: de gezellige wijk Trastavere
Linksboven: Colosseum en boog van Titus; rechtsboven: brug over Tiber naar eiland Isola, onder: de gezellige wijk Trastavere

We lopen langs de gezellige straatjes in de oude joodse wijk. We rijden verder langs het eiland Isola en de synagoge die gesloten is. Nu komen we bij een groot open veld, het Circus Maximus. Hier werden wagenrennen gehouden. Om de hoek zien we de Triomfboog van Titus en het Colosseum. We staan stil te genieten van dit alles. Hier besef je dat alles vergankelijk is. Het wordt al avond. We fietsen nu terug naar ons klooster.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s