16 mei 2015 – Een nare gebeurtenis in Venetië.

Goede tijden, slechte tijden. Deze dag is gekleurd door een vervelende gebeurtenis. Een beroving is ons nog nooit eerder overkomen, maar vandaag waren wij hier het slachtoffer van.

We stapten in de overvolle bus naar Venetië. Een donkere man met rasta haar bood mij zijn zitplaats aan. Hij zat vooraan in de bus. Ik, die toch gauw te goedgelovig ben, verbaasde me er over en dacht nog “Dat had ik niet van je gedacht, wat aardig mij je zitplaats aan te bieden.” Naast mij zat zijn vriendin, een net uitziende jonge vrouw.

Ze lachten en knikten naar elkaar. Net alsof ze ze wilden zeggen dat het gelukt was. Dat denk ik nu. Freek stond hangend aan de stangen om niet om te vallen, naast de man. In die tijd moet Freek van zijn portemonnee gerold zijn met o.a. rijbewijs, twee bank passen, een creditcard, ns, ov kaarten, acsi kaart voor de camping en veel geld. Ik heb hier niets van gezien, terwijl ik het zicht op die donkere man had. We stapten uit in Venetië. Freek tast naar zijn broekzak, voelt dat die leeg is met de rits open.

Het is alsof je een dreun krijgt, zo schrik je dan. Je bent dan ook flink aangedaan, een verlammend gevoel. Ik zie Freek zijn ontdane gezicht. Hij ziet wit rond de neus. We moeten direct handelen. Er zijn ook goede mensen. Nederlanders die ook op onze camping staan, horen ons aan en ze willen ons graag helpen door ons wat geld te lenen. Wat voelt het goed en warm dat deze mensen er zijn! Ineens geloof ik echt dat die man samen werkt met de jonge vrouw. Ongelooflijk, dat je zo gemeen bent en er je baan van maakt, je weet niet wat je je slachtoffers aan doet! We willen direct terug naar de camping om alles te regelen. Opnieuw wachten op de bus.

Terug op de camping gelijk de passen blokkeren en met de receptie overleggen. Is het te regelen dat wij via hen weer geld krijgen. Morgen gaan we aangifte bij de politie doen i.v.m. de aanvraag van een nieuw rijbewijs. We moeten dit alles vandaag wel even verwerken. Het kost tijd om bij te komen en ons weer goed te voelen. Het lijkt mij goed dat we toch weer terug gaan naar Venetië voor afleiding en er toch nog iets moois meemaken. Ik wil niet dat het slechte wint van het goede.

Het is altijd erg druk op het San Marco plein en omgeving.
Het is altijd erg druk op het San Marco plein en omgeving.

Wij gaan terug naar de betoverende stad met zijn vele eilanden in het water. We gaan met de waterbus en zien het San Marco plein met zijn bronzen paarden. We kijken verbaasd naar het Dogenpaleis, daar word je stil van. Zoiets moois. Ik weet niet wat ik zie. Een vlechtwerk van bogen aan elkaar allemaal van marmer. En dan die prachtige mozaïeken van glas uit het Byzantijnse rijk. Gelukkig dat we dit vandaag hebben kunnen zien. Het zonnetje gaat al onder als wij opnieuw in de bus zitten, nu met een klein beetje geld dragend onder mijn kleding. Deze dag, ik kan er weer wat van leren.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s