17 mei 2015 – De knop omzetten en de draad weer oppakken.

Wie wel eens bestolen is en daar werkelijke schade van heeft ondervonden, begrijpt hoe wij ons gisteren voelden. Eerst krijg je een dreun, daarna begrijp je niets van wat er werkelijk gebeurt. Je kunt apathisch zijn van schrik. Ieder reageert op zijn eigen manier. Ik dacht gelijk dat ik niet wil dat onze fietsvakantie hierdoor kapot zou gaan.

Ik zag dat Freek wit van schrik keek. Hij moest denken aan abt Emo uit Groningen die in ongeveer 1100 naar Rome liep en beroofd werd van het recht op zijn klooster. Emo werd er ziek van, het klooster was zijn levensmissie. Gelukkig ging Emo’s broer terug naar de paus in Rome om een copy te halen. Wij zijn ook ontdaan. Je hebt dan ook zorg voor elkaar. De aardige Nederlandse mensen die ons hulp aanboden, wat waren we er blij mee. We wilden zo snel mogelijk alle bank passen blokkeren en zaakjes regelen. Dat voelt goed.

En daarna? Mijn gedachten staan stil en ik vraag om vertrouwen. Tijd en afleiding helpen ook. Ik voel dat het vertrouwen weer terug wil komen. Ook denk ik aan de mensen die elke dag a.h.w ‘gevangen’ zijn en steeds maar bezig zijn prooi te zoeken die ze gaan beroven. Wat erg, geen positieve zingeving ervaren door eerlijk voor je eigen geld te werken.

We zien weer licht in de tunnel
We zien weer licht in de tunnel.

Vandaag zijn we opnieuw met de bus naar Venetië gegaan. De zon schijnt, het is erg warm. Ons eerste doel is aangifte doen bij de politie. Dat betekent zoeken. Bij het plein van de bushaltes daar zou het politiebureau moeten zijn. Wij vragen het aan mensen, we worden van het kastje naar de muur gestuurd. “ Komt u maandag maar terug,” hoor ik de politieman zeggen. Daar zijn we niet blij mee, en we vragen door. “ U kunt ook naar het San Marco plein gaan” horen we de politieman zeggen. Dat is best een hele wandeling door Venetië.

Gisteren waren wij er nog bij het Dogenpaleis. Geen probleem. We lopen stevig door en bij het plein aangekomen waar het ontzettend druk is vragen we het nog een keer in een winkel. Het eerste bureau is dicht maar een eind verder is nog een politiebureau. Wij bellen aan, horen een geluid en we duwen de zware deuren open. We lopen een donkere ruimte binnen. Wat een verschil met het fel door de zon verlichte San Marco plein. Ik zie hierdoor bijna niets.

Een grote politieman komt langzaam in beweging. Hebben we hem uit zijn slaap gewekt? Het is misschien tijd voor siësta. Hij vraagt wat we komen doen. Gelukkig kunnen we Engels met hem spreken. Hij zal een rapport maken, hoor ik hem zeggen. We krijgen een stoel aangeboden en zuchtend gaat deze politieagent achter de computer zitten. Ik merk dat hij weinig zin in dit klusje heeft. Zou het hem niet goed uitkomen omdat hij het zo druk heeft? Die indruk krijg ik niet van deze stille donkere ruimte. Met korte woorden worden ons vragen gesteld.

We vragen of berovingen hier veel voorkomen. “Ja, dit gebeurt vooral tijdens de busritten en in de overvolle waterbussen“, horen wij hem zeggen. Als het rapport klaar is mag Freek zijn handtekening zetten en één van de drie papieren wordt ons in de handen geduwd. Met een korte handbeweging worden we naar de deur verwezen. Slachtofferhulp zou hier welkom zijn.

We nemen de brug over het Canal Grande.
We nemen de brug over het Canal Grande.

Wij zijn blij dat we aangifte hebben gedaan en gaan een ijsje eten. We kijken nog wat rond bij de gondels en het Dogen paleis en we lopen weer terug naar de bushalte. Hier mogen we zoals iedere keer een hele poos op de bus wachten. Ik zie heel wat bussen komen en gaan. Lekker zittend op een muurtje zie ik dit alles aan.

We hopen dat de bank de opdracht om geld te sturen naar onze camping morgen snel afhandelt. Dan hebben wij weer geld zodat we weer verder kunnen fietsen door de Povlakte. We hebben zin om Venetië achter ons laten. De knop omzetten naar vakantie plezier en vertrouwen voor elke dag.

De knop omzetten, er moet weer gevaren worden.
De knop omzetten, er moet weer gevaren worden.
Advertenties

Een gedachte over “17 mei 2015 – De knop omzetten en de draad weer oppakken.

  1. Jemig, Anneke, wat een toestanden! En wat heerlijk dat het jullie insteek is om je de kop niet gek te laten maken en je gedachten naar de berovers te laten gaan, zijnde ‘gevangen’ mensen. Zelf ben ik in een overvolle bus in Barcelona bijna beroofd door een keurig, studentikoos uitziende jongeman. Helaas voor hem moesten mijn zus en ik er al na een halte uitstappen, waarna ik merkte dat hij mijn portemonnaie niet te pakken had kunnen krijgen omdat die nagenoeg klem zat in het buiktasje. Ik herinner me dat ik erg kwaad werd op mezelf en dat ik me onmachtig voelde. Hoe durft zo iemand….
    Wens jullie een perfect vervolg van de reis toe.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s