30 mei 2015 – We zijn in Rome!

Vandaag gaat het gebeuren. We zullen ons einddoel, Rome bereiken. Een grote dag. Ik vind het jammer dat we de laatste etappes niet kunnen fietsen. Maar als ik in de trein naar buiten kijk en al maar steile bergen zie, dan weet ik dat we een goed besluit hebben genomen. Het zou beslist voor Freek onverantwoord zijn om deze stijgingen te fietsen.

De trein rijdt ook niet omhoog, we rijden steeds maar door tunnels. Het was weer rennen om bij het fiets compartiment te komen. En maar net op het nippertje lukte het ons om met hulp van een hulpvaardige sterke man die zware fietsen in de trein te krijgen.

Ineens zie ik hoge gebouwen, veel verkeer, veel mensen. We zijn er in Rome! Het is enorm druk op treinstation Termini. We stappen op onze zwaar beladen fietsen. Ik zie en hoor tegenliggers die toeteren en luid naar ons zwaaien. Is dat applaus echt voor ons? Of is het omdat we tegen het eenrichtingsverkeer inrijden? We fietsen over hobbelige keien naar het Sint Pieters plein.

Ik moet even slikken, we hebben het toch maar gered om hier in Rome op de fiets te komen. Ook al hadden we de hulp van de trein op zware momenten nodig. Het is echt heel bijzonder, om na een bypassoperatie met veel complicaties dit mee te mogen maken. Ik ben dankbaar en vind dat Freek een applaus heeft verdiend.

We fietsen het Sint Pieters plein op. Ik kijk verbaasd naar het zonovergoten Vaticaan. Wat een gebouwen versierd met enorm veel beelden. En kijk toch eens, wat een geweldig ontvangst comité staat daar keurig in een lange rij in de zon op het plein te wachten. Of is het voor de Spaanse fietser die een half uur later arriveert? Stil neem ik alles wat ik zie in me op. We nemen foto’s en zoeken daarna onze slaap plaats op.

ROME BEREIKT !!
ROME BEREIKT !!

We gaan naar de zusters in het klooster waar we een ruime kamer huren. Aanbevolen door mijn zus Tjitske, die hier met haar man heeft gelogeerd.
Het is even zoeken, de weg gaat de heuvel op en lopend duwen we de zware fiets omhoog. We zijn er, drukken op de bel bij de poort en lopen er met onze fietsen doorheen, de stille vredige tuin binnen. We zetten de fietsen tegen het klooster drukken weer op een bel en de deur gaat open. Turkse mannen lopen ons voorbij. Zij eisen een kamer met uitzicht op de Sint Pieter.

Ons verblijf bij de zusters in Rome, vlakbij het Vaticaan.
Ons verblijf bij de zusters in Rome, vlakbij het Vaticaan.

Nu zijn wij aan de beurt. Een zuster schrijft ons in en ze geeft ons informatie. Ze helpt zelfs mee onze zware tassen naar boven te dragen. Dat is ons nog nergens overkomen. Wij krijgen kamer twintig op de tweede verdieping. Het is aan de tuin zijde, geen uitzicht op de koepel van het Sint Pieters plein maar wel lekker rustig. Ik zie twee smalle aparte bedden, een bureautje en twee stoelen. We hebben een eigen badkamer en heerlijke hagelwitte badhanddoeken. Dat is wat anders dan onze dunne handdoek van microvezel.

En een mooie tuin waar we kunnen zitten.
En een mooie tuin waar we kunnen zitten.

In de keuken maak ik een kopje koffie en we nemen het mee naar buiten in de stille tuin. Voor het uitzicht kan ik geen woorden vinden. Dat zou je zelf moeten zien. We zien de gouden zon op de koepel van de Sint Pieter. Ik heb tijd nodig om te beseffen waar ik ben. Dit is toch echt heel bijzonder. De komende dagen heb ik tijd om deze omgeving binnen te laten komen.

Uitzicht vanaf de tuin op de koepel van de st. Pieter.
Uitzicht vanaf de tuin op de koepel van de st. Pieter.
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s