4 juni 2015 – Naar Monteriggioni in Toscane!

Om 6.15 gaat de wekker, ik ben al klaarwakker. Onze tijd in Rome zit er op, we gaan weer verder reizen. Onze tassen hebben we gisteravond al geordend en ingepakt. Zo kunnen we op tijd vertrekken. We nemen een paar broodjes uit de eetzaal mee en laden onze fietsen op. “ Dag zusters, dag klooster, het was goed hier “. Ik hoor de zusters zingen tijdens de ochtend mis. Die mis wilden we nog bijwonen maar het is er niet van gekomen. De poort is al open, we fietsen voor de laatste keer er door heen. Nu de heuvel af, door de donkere tunnel, over de hobbelige keien, oppassen in het drukke verkeer. De zon staat laag, niet in de tram rails rijden, oei, een diep gat in de weg. Ja, fietsen in Rome is spannend. Eindelijk komen we bij het station waar het nu ook spitsuur lijkt.

Freek staat in de rij voor kaartjes, ik let op de fietsen. We moeten anderhalf uur wachten. Pas veel later wordt duidelijk welk perron we moeten hebben. Dan mogen we nog ruim één kilometer lopen. We zijn blij, de trein staat al klaar en we hebben de tijd om de fietsen in het fiets compartiment te zetten. Er is een lage instap, dat is makkelijk, de eerste keer dat het zo ontspannen gaat. De trein rijdt snel en ik laat Rome los.

Onze fietstocht naar Rome hebben we gehad, maar onze vakantie is nog niet voorbij. Onze reis gaat naar Monteriggioni waar we gaan kamperen en de omgeving bekijken. We hebben ook voor 4 dagen een appartement gehuurd, dat hadden we thuis al geregeld en betaald. Tien juni zal Freek van Pisa naar Amsterdam vliegen. Ik zal daarna nog als vrijwilligster in een herberg voor pelgrims in Abbadia a Isola werken.

De trein rijdt door mooi Toscaans landschap. Wijnvelden, bergen, langs Orvieto een hoog gelegen plaatsje, waar we eens met Gert waren, toen hij in Perugia studeerde. Het is heet, erg heet.
We moeten straks overstappen in de trein naar Siena dus gaan we op tijd de fietsen van de haak halen en de tassen er op zetten. De trein stopt, ik moet eerst met die zware fiets de trein uit. Door de lage instap lukt het me ook nog. Gelijk vraag ik aan de conducteur waar de trein naar Siena staat. Dat wordt even rennen, want hij vertrekt over vijf minuten. Maar kijk eens, de instap is weer laag. Met kracht kan die beladen fiets er in één keer in. Nu nog een uur naar het mooie uitzicht kijken.

Ik ben blij dat we in de natuur van Toscane komen. Rome is bijzonder maar voor mij hoort bij vakantie wel het buitenleven.

Het is warm, even een stop om water te drinken en naar het mooie Toscaanse landschap kijken.
Het is warm, even een stop om water te drinken en naar het mooie Toscaanse landschap kijken.

Nu moeten we nog van Siena naar Monteriggioni fietsen. Het is heet en we moeten steeds hellingen nemen. Maar daarna volgt er altijd een dal. Regelmatig stoppen we even om bij te komen. We zien een winkel, doen boodschappen, drinken een kopje cappuccino en rijden verder. We zien de ommuurde plaats Monteriggioni maar we moeten verderop de camping zoeken. Er volgt een eindeloos lang gravel pad met haarspeldbochten en flinke hellingen. Fietsen gaat niet meer, dat wordt de zware fiets duwen. Het water loopt langs ons gezicht. Witte stofwolken stuiven op. Al het lage groen langs dit pad is wit van het stof, het is een onnatuurlijk vreemd gezicht. Nog even doorzetten, denk ik of zitten we hier verkeerd?

Kilometers lang gravelpad. Je bent wit van het stof als je aankomt.
Kilometers lang een gravel pad naar de camping. Je bent wit van het stof als je aankomt.

Kilometers lang hoge stijgingen op dit droge stoffige pad, moeten we niet terug gaan? Er stopt een auto die ons vertelt dat de camping in aantocht is. Bezweet en moe komen we aan. Eerst moet ik even wennen maar al snel zien we dat onze moeite niet voor niets is geweest. We zijn beloond met een super idyllische camping met een prachtig zwembad! We lopen langs veel picknick tafels naar het zwembad om een verfrissende duik te nemen voordat het gesloten wordt. Dan gaan we ons tentje opzetten op de kale harde droge grond.

Het zwembad geeft verkoeling.
Het zwembad geeft verkoeling.

Nu is het donker, we kijken naar de vuurvliegjes. Het is erg rustig op deze hoog gelegen camping. Drie plaatsen zijn bezet. Ik zie veel eikenbomen die een aparte sfeer geven. Het sanitairgebouw staat verlicht in het donker hoog in het midden. Wat een stilte en een super sfeertje hier waar geen mens te bekennen is..  In deze stilte in ons tentje slapen, het is muisstil. Heerlijk, hier kom je tot rust.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s