6 juni 2015 – Terug naar de basis, wat doet het ons?

Het is een heerlijke zomeravond. Freek zit op zijn stoeltje naast ons tentje op de droge harde grond. Ik vraag hem wat er is. “Kijk eens wat ik hier heb”, zegt Freek en hij kijkt naar het eten dat naast hem op de harde grond ligt. Een stukje heerlijke geitenkaas, een halve pain gris, kersen, abrikozen, een beker koffie gemaakt van oploskoffie met onze dompelaar. En nog de bewaarde lekkere fles witte wijn uit Assisi.“ Dit is alles wat we nu hebben, “zegt Freek.

Fietskamperen: bijna al het eten moet dezelfde dag gekocht en gegeten worden: brood, kaas, vleeswaar, yoghurt. Om gewicht te besparen hebben we alleen twee kommen. Maar toch luxe, want we hebben twee heel lichte stoeltjes die opgevouwen worden tot een pakketje van 12x35 cm. En de binnen- en buitentent weegt maar 2,5 kg.
Fietskamperen: bijna al het eten moet dezelfde dag gekocht en gegeten worden: brood, kaas, vleeswaar, yoghurt. Om gewicht te besparen hebben we alleen twee kommen.
Maar toch luxe, want we hebben twee heel lichte stoeltjes die opgevouwen worden tot een pakketje van 12×35 cm. En de binnen- en buitentent weegt maar 2,5 kg.

We kijken naar de Vlaamse gaai die elke ochtend en avond druk heen en weer vliegt om eten te zoeken. Elke dag moet zo’n beestje zorgen dat hij eten heeft. Zo zijn er in de wereld veel mensen die niet weten of ze vandaag en morgen voor zichzelf en hun kinderen wel te eten hebben. Dan zijn er ook nog de zorgen voor goed onderwijs en een bestaan voor hun kinderen. Wij kunnen die zorg nu beter begrijpen want wij moeten nu tijdens deze fietsvakantie ook leren bij de dag te leven. Thuis hebben we een ruim budget. Kunnen kopen wat we willen. Vroeger waren er andere tijden maar die liggen ver achter ons. In de winkels kunnen we kiezen uit wel 10 soorten toetjes of wat dan ook. Nu is dit anders.

Ons tentje onder de eikenbomen en twee lekkere stoelen.
Ons tentje onder de eikenbomen en twee lekkere stoeltjes.

Doordat we in Venetië beroofd zijn van al onze bankpassen, andere passen en geld dat we bij ons hadden moeten we nu leven van het geld dat we geleend hebben. We kunnen niet pinnen en het geld is gauw op. We leren dat het goed voelt om terug naar de basis te gaan. Wat hebben we werkelijk nodig? Veel hebben we niet nodig maar te weinig eten voel je in je lijf. De fietstocht vraagt veel energie. Het is heet. We zitten op een camping boven op een berg.

Naar de winkel gaan vraagt veel energie. We hebben geen koelkast, het eten bederft snel. We leren zo per dag te leven. Elke dag kopen wat we nodig hebben, rekening houdend met ons budget en vertrouwen dat het goed komt, het is een les.
Vanmiddag, terug van de winkel moesten we weer met in de zon wel 40 graden, flink klimmen. Dit voel je in je lijf.

Voor Freek was dit deze keer te veel. Moe, zwart voor de ogen. Dus, stoppen, een extra lange rust nemen en iets eten. We zitten geleund aan de kant van de weg, tegen een camper aan. Er komen twee bezwete mensen de berg af kruipen, naar hun camper. De vrouw is nat van het zweet. Zij hebben het ook helemaal gehad. Ze zien ons, maken een praatje en bieden ons heerlijk ijskoud water aan. Dit merken we steeds weer. Mensen waar je het niet van verwacht die zijn engelen op je pad.

Ook luxe: een sanitairgebouw vlakbij en een lantaarnpal in de buurt.
Ook luxe: een sanitairgebouw vlakbij en een lantaarnpal in de buurt.

We leren zo bij de dag te leven. Hebben geen koelkast, het eten en fruit bederft heel snel. We kijken naar ons eten, en we zien dat de mieren er direct op af komen. We moeten alles goed afsluiten zodat ze er niet bij kunnen.
Pelgrimeren is hard werken, jezelf tegen komen en je lijf voelen. Dit wisten we wel maar het echt voelen en ervaren is wat anders. Als we niet beroofd waren van ons geld hadden we dit alles niet zo lijfelijk gevoeld. Dan hadden we zeker meer en lekker kunnen eten en ons minder kwetsbaar gevoeld. Nu leren we dubbel te genieten van wat er is. Zo kan een negatieve nare ervaring nog iets extra’s geven dat meer waard is dan tastbaar goed.

We denken aan het leven van Franciscus van Assisi die in liefde en eenvoud leerde leven. Hoe staan we hier zelf in? En aan Paus Franciscus die in zijn toespraak aangaf dat mensen niet alleen eten en onderdak maar ook werkelijke zorg voor hun gezondheid nodig hebben. We denken aan de tijd waarin we leven. De stress van alle dag, het ‘er bij moeten horen‘ en het moeten presteren. Misbruik van macht en belangrijkheid. Is dit ooit anders geweest? Zelfreflectie en de juiste weg vinden gaat niet vanzelf. Pelgrimeren, het brengt me bij mezelf en wat mijn leven werkelijk zinvol maakt.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s