7 en 8 juni. Slapen in het Benedictijner klooster van Liguge.

7 juni Van St Avertin bij Tours naar Chatellerault.

Het tweede boekje van de St. Jacobs fietsroute van Tours naar de Pyreneeën kan uit de tas. Het is zonnig weer met lichte bewolking, mooi fiets weer. Net buiten de stad rijden we langs een camping langs de rivier die niet ondergelopen is, dat hadden we gisteren moeten weten. Nu komt er een beste klim van 12%, dat wordt lopend de fiets duwen. Het gaat en dat geeft moed want, die hoge steigingen in Spanje, zou ons dat lukken? Als je in mijn hart kijkt zie je dat ik er ‘als een berg’ tegenop kijk. Maar dan denk ik weer: een mens lijdt meestal het meest voor het lijden dat hij vreest wat nimmer op komt dagen..

Elke dag zijn er verrassingen. De mooie dorpjes. Kijk eens in Vigne, de rivier de Indre stroomt er super snel door heen. De oevers staan onder water, we staan hoog op de brug en kijken onze ogen uit. We genieten van een koffiestop in een stille tuin van een restaurant pal tegenover een witte kerk. We fietsen steeds maar door. Luister mee naar de cigales en de vogels en waterstroompjes, verder is er niets. Wat een lange, lange wegen, we fietsen langs de rivier de Vienne, een heel mooie route door bossen, graanvelden en soms wijnvelden. In de dorpen vallen me mooie paarse struiken met langwerpige bloemen op, hoe heet die struik toch? Heldere stemmen van kinderen op de schoolpleinen brengen de dorpjes tot leven.

Onze routebeschrijving en GPS geeft geen informatie over wegen die er niet meer zijn door de aanleg van de TGV spoorbanen. Hier staan we dan op een nieuw aangelegde weg en viaduct. We vinden altijd wel een oplossing.
Onze routebeschrijving en GPS geeft geen informatie over nieuwe wegen door de aanleg van de TGV spoorbanen. Hier staan we dan op een nieuw aangelegde weg en viaduct. Maar we vinden altijd wel een oplossing.

 

Één keer rijden we mis, we kunnen niet verder bij de berg stenen, de weg houdt op. Dat is het gevolg van de aanleg van TGV spoorlijnen. Dat betekent omkeren en extra kilometers maken om weer op de route te komen. In de verte zien we een pelgrim aan komen fietsen. Hij heet Fred en heeft een warm nat moe gezicht “Pfff.. Wat is het mooi weer nu, maar met dit fietsen is het me snel te warm. ” Voorover gebogen verdwijnt hij weer uit ons zicht. We zoeken de camping in Chatellerault, een vriendelijke man wijst ons de weg. Ik zie mooie straatnamen  van mensen die hun sporen hier hebben nagelaten, Rue de Jeanne d’ Arc en Rue d’ 11 november, de dag van St. Maarten.
Ons tentje staat naast een riviertje. ” Vorige week moest iedereen hier vertrekken omdat alles onder water stond, ” vertelt de camping beheerder ons.

8 juni Brood voor het hart.

We hebben heerlijk in ons tentje geslapen, ondanks de TGV die hier naast voorbij dendert. We fietsen terug naar het centrum want hier bij de kerk St. Jacques, staat een innemend en bekend beeld van St. Jacob in volle pelgrimsuitrusting, daar willen we graag even voor afstappen! Maar helaas, Chatellerault is een drukke stad en het beeld van St. Jacob wordt nergens aangegeven. We hebben onze energie voor het fietsen nodig, dus zoeken we de route op.

Het is opnieuw steeds maar klimmen maar na iedere klim volgt een daling, heerlijk met een verkoelend windje. We zoeken een bakker maar, helaas nergens zien wij een winkel in deze dorpjes. Geen nood, ik heb altijd wel iets te eten in mijn tas, veel pauzeren en iets eten is de  ‘benzine’ die we nodig hebben.

Ontmoetingen onderweg.

In de verte komen ze, vier dappere senior fietsers. Mensen van onze eigen leeftijd. Ik geef ze een applaus, stralende gezichten kijken me aan. Twee Belgische dames en heren, ieder jaar fietsen ze een deel van de route. Dit keer van Dax naar Tours. Één van de heren heeft 10 jaar geleden de route in Spanje tot Santiago gefietst. De dames hebben fietsen met ondersteuning, de heren doen het zonder en ze slapen in hotels. Ik vind het leuk dat ik nu ook vrouwen op de fiets heb gezien. Tot nog toe zijn de mede pelgrims steeds heren. Lachend zwaaien we hen uit.

We passeren Château de Vayres.
We passeren Château de Vayres.

We fietsen verder door bossen en velden, zien het statige Château de Vayres met zijn keurige geschoren hagen. Vermoeid zitten we langs de kant van de weg. Een felblauw stipje wordt groter en rijdt op ons af. ” Heerlijk warm fietsweer vandaag.” Deze goedlachse Belgische mede pelgrim fietst in drie weken naar Santiago en hij draait zijn vingers niet voor vele kilometers om. Met gemak fietst hij in deze omgeving met bepakking en warm weer zo’n 140 kilometers, het werden er zelfs 170! Hij is geen pocher deze snelle fietser met zijn gespierd atletisch figuur.

Aankopen gedaan bij Leclerq, meestal eten we direkt de helft op (bij de uitgang van de winkel) omdat het na een dag bedorven is bij 28 gr. in  de fietstas.
Aankopen gedaan bij Le Clerq, meestal eten we direkt de helft op (bij de uitgang van de winkel) omdat het na een dag bedorven is bij 28 gr. in de fietstas.

Wij fietsen rustig verder, eten bij een pizzeria en rijden Poitiers binnen. Bij een pizzeria eten we ons buikje rond. We gaan weer verder en zien een Le Clerq. Ik pas op de fietsen. Nederlanders die maanden in Spanje waren maken een praatje met me. Freek, de armen vol met boodschappen, komt weer terug. We moeten verder en zoeken de route van Poitiers naar Royan. In een grote stad vraagt dat tijd en energie. We besluiten om vandaag niet nog vele kilometers te maken. In een plaats waar geschiedenis van St. Maarten ligt zien we een beeld van hem. St. Maarten zit op een paard, de helft van zijn mantel geeft hij weg aan een uitgemergelde man met weinig kleding.

Nu rijden we Liguge binnen. We willen de abdijkerk bekijken waar een ruimte uit de 7e eeuw en een crypte is met Romeinse kelders. Er naast is een klooster. Zouden we daar een stempel kunnen krijgen? De deur is niet gesloten, een monnik in zwart habijt geeft ons een hand en heet ons welkom. Hij biedt ons een kamer aan. “Hebt u al gegeten?”, horen we hem zeggen. Hij belt, de abt van de Benedictijner monniken komt binnen en heet ons welkom. Hij geeft ons informatie, brengt ons naar onze kamer en laat ons zien waar de douches en toiletten zijn. “Zet uw fietsen in de tuin, daar staan ze veilig”. Bijzonder, hij neemt alle tijd voor ons terwijl de volgende dienst over enkele minuten begint. Een belangrijke Benedictijner regel is: “Laat je niet opjagen”. We frissen ons op en worden meegenomen door een paar zusters van de Clarissen orde. We komen de eetzaal binnen. De tafel wordt gedekt. Alle tien zusters staan achter een stoel. Ze wijzen ons een plek aan het hoofd van de tafel. Eerst zingen ze een lied. Het valt mij op dat ze zo vrolijk en hartelijk zijn,  ze maken grapjes, hebben oog  voor elkaar. Het is gezellig. Ze vragen wie wij zijn en ze  zijn geïnteresseerd in wat we zeggen. Wij vertellen dat we fietsen voor een goed doel, http://www.insidethesame.com   Hoe hoog zal de teller nu staan? Een Benedictijner  monnik met pretogen komt binnen voor een praatje.  Hij heet ons welkom. De maaltijd is sober. Na het eten maken we een avondgebed mee in de kerk. De zusters wachten stil in de kerk. Dan gaat er een deur open en alle twintig Benedictijner broeders  komen binnen, iedereen gaat staan. Er worden Gregoriaanse liederen gezongen, een bijbelgedeelte gelezen en gebeden. Het is mooi om dit alles mee te maken. Stil verlaten we de kerkzaal. De zusters doen nu nog de afwas.  Wat zullen we lekker slapen.

 

Advertenties

Een gedachte over “7 en 8 juni. Slapen in het Benedictijner klooster van Liguge.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s