10 juni – naar Saintes – Ik moest het doen.

I

St Hilaire kerk in Melle
St Hilaire kerk in Melle

 

In Melle zijn drie mooie kerken. Een speciaal bezoek brengen we aan de kerk de Saint-Hilaire, een kerk in romaanse stijl.  De kerk is vernoemd naar de eerste bisschop van Poitiers waar St. Maarten in de leer ging. Mensen in het zwart gekleed lopen naar binnen, witte arendskelken staan voor in de kerk. Er klinkt muziek, want straks zal er een begrafenisdienst zijn. In het voorportaal zien we een beeld van Sint Maarten te paard een arme man ligt op de grond. De boog is omringd door Jacobs schelpen.  De stenen van het ingangsportaal zijn diep uitgesleten.. Wat zullen die stenen allemaal hebben gezien en meegemaakt? Hoeveel voetstappen van  pelgrims zijn hier overheen gelopen?

Hoeveel pelgrims zijn hier geweest?
Hoeveel pelgrims zijn hier geweest?

Ontmoetingen onderweg.

Ik voel een tikje op mijn schouder. De pater, bezig met voorbereidingen en met bloemen in zijn hand, vraagt of we naar Santiago gaan. ” Kom met me mee”, zegt hij. Hij neemt me mee naar zijn huis tegenover de kerk. Ik krijg een hand, een stempel en een gezegende reis toegewenst.

 

Ontmoeting met medepelgrim
Ontmoeting met medepelgrim.

We fietsen verder. Het is bewolkt en donker, nog droog. Ineens hoor ik een stem. Een mede pelgrim met alleen een zware rugtas op zijn rug spreekt me aan. Hij heeft een open blik. ” Zoveel jaren heb ik hier al over nagedacht en nu, ik moest het doen naar Santiago fietsen”, vertelt Joris ons. ” En, heeft het je al iets gedaan of gegeven?” vraag ik hem. Zoiets is een diepe vraag, we zijn er alle drie door geroerd. Mooi, dat dit kan, zomaar onderweg naar Santiago. Wat moedig, en dapper!  Snel gaat hij  weer verder om vele kilometers per dag te maken om zijn doel, Santiago de Compostella te bereiken.

Gelukkig verdwijnt de regen later in de avond
Gelukkig verdwijnt de regen later in de avond


Het wordt dreigend en donker. Het was voorspeld. Regen en misschien onweer. De regen begint zachtjes maar gaat over in keiharde gietende hoosbuien. Ongelooflijk, wat een hoosbui! Het water prikt in mijn ogen, ik kan bijna niks zien en toch is het niet echt erg. Je voelt je bijna één met de natuur om je heen. Grote plassen water spuiten tegen ons op door voorbij razend verkeer op de autoweg.  Later wordt het een beetje lichter maar kleddernat blijft het. We zijn blij als we in Sainte op de camping zijn. Het is wel een super grote camping met een gesloten zwembad en al. We treffen het, want nu is het even droog, snel de tent opzetten en ons bedje spreiden, welterusten.

Advertenties

Een gedachte over “10 juni – naar Saintes – Ik moest het doen.

  1. Jammer dat het in Frankrijk en eigenlijk overal zulk slecht weer is. Toch heeft west frankrijk nog het beste weer. Leuk jullie verhalen, vaak bekende plekken voor ons. Goede reis verder.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s