Van Audenge naar Mons, Onesse et Laharie & Peyrehorade

14 juni- verrassende ontmoetingen.

Tijdens alle dagtochten  moeten we doorzetten en het nemen zoals het gaat, trap voor trap. Zo heb ik ook tijd om om me heen te kijken, te luisteren naar de vogels, bomen en cigales.

Vannacht hoorde ik felle regenbuien maar als we de tent inpakken is het droog. We fietsen verder over de voormalige spoorbaan, een prachtige route. De lucht is dreigend, er komt opnieuw veel regen, maar het is niet koud. De regenjas gaat aan en uit.

 

Langs het fietspad (vroegere spoorbaan) zien we nog de oude stationsgebouwen
Langs het fietspad (vroegere spoorbaan) zien we nog de oude stationsgebouwen.

Heel ver weg zie ik in de regen een fietser met veel bepakking en een wapperende poncho aankomen. Hij komt dichter bij. De poncho bolt hoog op door de rugtas die hij draagt.  Dat is een grappig gezicht. We geven hem applaus, hij stopt, we maken een praatje. Hij komt uit Zwitserland en maakt een lange tocht door Europa. De pelgrims zijn vaak sterke jongere kerels die heel wat kilometers op een dag maken. Zij  hebben een beperkte tijd, rijden snel, maar zien onderweg ook minder. In Salles gaan we een kerk binnen waar we een beeld van St. Jacques met zijn pelgrimscape zien. Op zijn tas zit de Jacobusschelp.

Links: het St.Jabobsbeeld in kerk van Mons en rechts: de mogelijke begraafplaats van ridder Roeland.
Links: het St.Jabobsbeeld in kerk van Salles en rechts: het gedenkkruis mogelijke begraafplaats van ridder Roeland, uit het leger van Karel de Grote.

Even pauze, we eten een broodje tonijn, net bij de bakker gekocht.

Heel langzaam komt er nog een fietser aan, grote tassen achterop, een zwarte labrador rent voor hem uit, recht op ons af. Zou hij mijn broodje ruiken? Gisteren rende ook al een keffende kuitenbijter achter mijn fiets. De fietser, een Duitser, vermaant zijn hond en stopt. Hij volgde de Rijn in een langzaam tempo, zijn hond rent mee door Frankrijk, waar hij door zijn zoon wordt opgehaald.

We willen een oude romaanse pelgrimskerk in Mons zien, dat is een stukje omrijden. We hebben immers de tijd, komen vooral voor het beleven van de route, de mensen en de geschiedenis, we willen niet alleen maar fietsen en wegen zien. In Mons is ook een pelgrims herberg, die zoeken we op.  Door de weg te vragen komen we er. In deze stilte, buiten de dorpen, zien we een verstild oud romaanse pelgrimskerk,  verweerde graven, rondom ruimte en ruisende bomen. Wat een sfeertje! De deur is gesloten. Vlakbij staat de herberg van het St. Jacobsgenootschap, ook op slot.

Carlo en Joelle verlaten ''s morgens de pelgrims herberg in Mons.
Carlo en Joelle verlaten
’s morgens de pelgrims herberg in Mons.

 

 Maar dan komen er twee pelgrims aan lopen. De één  bukt zich, onder de mat ligt de sleutel, en opent de deur. Zo zijn wij ook welkom. In de herberg staan acht bedden, een badkamer, een ruimte met een grote tafel met banken en keuken. De lopers, Carlo en Joelle hebben elkaar tijdens de voettocht leren kennen. Samen lopen ze verder. Zij loopt van Parijs naar St. Jean- Pied- de- Port. We installeren ons in deze sfeervolle herberg, zetten koffie en thee, en ik kan ook wat kleren wassen

De dame van het St. Jacobsgenootschap komt voor contact, het geld innen en het geven van een stempel en informatie. Het 11e eeuwse pelgrimskerkje met een versterkte romaanse toren is gesloten omdat er veel vernield wordt, hoe is het mogelijk.

Het mooie oude kerkje in Mons, Romaanse stijl.
Het mooie oude kerkje in Mons, romaanse stijl.

Maar er is meer te zien. Samen lopen we naar een bijzonder hoog stenen gedenkkruis waar het vermeende graf van ridder Roeland uit het leger van Karel de Grote is uit de 15e eeuw. Voor pelgrims was dit een belangrijke etappeplaats met een hospice. We zien ook de heldere bron van St. Clair die goed zou zijn tegen oogziekten. We zien beeldjes en in een boom hangen oogdoeken.  Houten kruisjes liggen er op en er omheen. Het is een aandoenlijk gezicht. We lopen om de pelgrimskerk  heen, kijken naar de graven en zijn onder de indruk van dit alles. Wat heeft deze plek allemaal meegemaakt en gezien?

We delen het eten wat we hebben. Hier kunnen we lekker op slapen!

15 juni- verrassingen onderweg.

Buiten stroomt de regen bij bakken uit de lucht, maar het is niet koud. De regenkleding hebben we elke dag gedragen op twee dagen na. Nog even rijden we op het mooie pad van de oude spoorbaan, het voelt alsof ik door Drenthe fiets! We rijden door velden en bossen, langs de vakwerkhuizen van Les Landes. Grote installaties om te sproeien staan werkeloos op het land,  zwembaden bij de huizen zijn afgedekt. Na uren rijden wordt het droog en laat de zon zich een kort moment heel voorzichtig zien. Een verademing, wat voelt dat heerlijk!

Het oude kerkje in Moustey (dakdekkers zijn met de restauratie bezig).
Het oude kerkje in Moustey (dakdekkers zijn met de restauratie bezig).

Twee  naast elkaar gebouwde kerkjes staan in Moustey. Vaklui zijn bezig met restauratiewerkzaamheden  op het dak van de eenvoudige kapel uit de 15e en 14e eeuw. Vroeger was dit een hospitaal voor pelgrims. De houten klokketorens vallen op. In één  van de gebrandschilderde ramen is een afbeelding van St. Jacob als pelgrim te zien. De deur is gesloten.

Ontmoetingen onderweg.

We zien een man met een mooie hoed, de kar waarin zijn zoontje zit wordt getrokken door twee poolhonden. Freek maakt een praatje met hem. Als we verder fietsen horen we dat de man ons roept. Hij wijst ons een nieuw pad wat ons sneller in Pissos brengt. “Ik ben aan het trainen met mijn honden want eens wil ik met hen naar Santiago gaan.

Freek ontmoet man met fietskar en trekhonden; oefenen voor Santiago tocht.
Freek ontmoet de man met fietskar en trekhonden; oefenen voor de tocht naar Santiago.

De pastoor in Pissos vindt het leuk als u bij hem een stempel haalt, ik zal hem wel even bellen, de pater woont recht tegenover de kerk”, vertelt hij ons. Hij rijdt voor ons uit om de weg te wijzen. Na tien kilometer in Pissos zien we de deur van de pastoor al open staan. Stempel en stempelkussen staan op tafel, de koffie is gezet. Met uitgestoken hand komt hij op ons af. “In Biganon zag ik u al rijden”, vertelt hij. We laten hem foto’s zien van deze reis en de tocht vorig jaar naar Rome.

Boven: zicht bij regen op stuur (bijna niet leesbare apparatuur). Onder: de regen verandert wegen in riviertjes.
Boven: zicht bij regen op stuur (bijna niet leesbare kaarten en apparatuur).
Onder: de regen verandert wegen in riviertjes.

Zodra we verder fietsen regent het keihard, de sluizen staan wijd open. We schuilen, trekken de regenkleding aan en gaan verder. Het onweert en het regent ijswater, oei, wat koud! In Onesse-et-Laharie is een pelgrimsgite met zes bedden in een ex-hoefsmederij.  Daar gaan we naar toe. Wat zijn we blij als we dit overvolle onderkomen vinden, we hebben een dak boven ons hoofd! Is dit rommelige Frans? Er naast is een café.  Een stevige waardin doet de deur voor ons open. Een warm dak boven je hoofd, een warme douche, een bed, en een winkel aan de overkant waar we eten kunnen kopen. Wat wil een mens nog meer? We maken warm eten klaar, doen de kachel aan en genieten dubbel van dit alles. Straks lekker slapen, welterusten.

16 juni- op weg naar de Pyreneeën.

We kijken naar buiten, het giet. Ook vannacht regende het voortdurend. Toch moeten we verder. Twee jonge fietsers spreken ons aan. Zij fietsen in korte tijd naar Santiago waar een broer van hen trouwt en zij getuigen zullen zijn. Wat een kanjers!   We fietsen met regenkleding aan de hele dag door hoosbuien. Het regenwater voelt als ijswater. Is dit Zuid Frankrijk in juni?  We kunnen het ons niet voorstellen.

We zien vakwerkhuizen, maar ook mooie huizen in les Landes
We zien vakwerkhuizen, maar ook andere mooie stijlperioden in les Landes

Nog even genieten van de sfeer van Les Landes, de vakwerkhuizen,  bossen, rust, stilte en geruis van dennen. Maar dan, aan de overkant van de Adour zien we weer een heel ander landschap. Er komen heuvels, weiden, de eerste helling en de weg slingert met het afdalen met veel bochten naar Peyrehorade. Het regent keihard, de regen prikt in mijn ogen, goed opletten als we naar beneden suizen, maar dan zijn we in Peyrehorade,  dat al Spaanse trekken vertoont. We zoeken onderdak in Hotel Le Central recht tegenover de St. Martin-kerk dat in de  12e eeuwse pelgrims geschriften voor komt. De fietsen kunnen binnen staan. Een warme kamer met bad,  een lekker schoon bed, hagelwitte handdoeken, straks lekker eten en slapen. Heerlijk, wat wenst een mens nog meer? Welterusten.

Ons onderkomen in de voormalige hoefsmederij.
Ons onderkomen in de voormalige hoefsmederij.

 

Advertenties

4 gedachtes over “Van Audenge naar Mons, Onesse et Laharie & Peyrehorade

  1. Wat zijn jullie geweldig bezig! Het is wel extra zwaar door de regen. Elke morgen kijk ik uit naar een nieuw verslag, met de grappige ontmoetingen, foto’s en bijzondere slaapplaatsen. Succes en tot het volgende bericht

    Like

  2. dag Anneke en Freek,

    Dit is wel bar en boos, al die regen. Het is hier niet anders. Ik ben er blij mee, de tuinman is geweest, heeft o.a. opnieuw ingezaaid en dan doet de regen goed werk. Af en toe moet de verwarming wel aan en dat ik natuurlijk niet wat je in juni graag wilt.

    groeten, Binnie

    Like

  3. Wat interessant jullie fietstocht te kunnen volgen. Jammer van de regen. Mooie verslagen en foto’s. Hier alles ok. Tot horens, Ali Bakker

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s