21 juni – Van Los Arkos naar Navarrete.

Een verrassende stempel met muziek.

Slapen in de herberg in een heel grote slaapzaal met 40 bedden.
Slapen in de albergue in een heel grote slaapzaal.

Slapen in de Albergue Isaac Santiago met 70 mensen, dat is toch een gebeurtenis! De albergue staat tegenover de kerk met zijn diep klokgeluid, waar ooievaarsnesten op het dak staan.  Zie hier een lange rij stapelbedden waar 30 pelgrims kunnen slapen. De beheerders zijn twee vrolijke vrijwilligers, beroep de één anesthesist  en de ander gynaecoloog uit het ziekenhuis van Gent. Er wordt wat afgelachen! Toen wij gister aankwamen kregen we een ruimte waar 4 bedden staan, een vip behandeling. Op de gang lijkt het wel een ziekenhuisje, hier worden de mensen geholpen die veel blaren aan de voeten hebben. In de ruimte er naast staat een behandelstoel alsof je werkelijk in het ziekenhuis bent. “Ja, wij opereren ook, sommige pelgrims vragen te veel van zichzelf, lopen te grote afstanden.” Het is grappig, om de beurt worden mensen vakkundig geholpen. Regelmatig hoor ik: “Doet het pijn?” s’Avonds om 10 uur moet iedereen weer binnen zijn. Daarna pakt één van de artsen van het Vlaamse St. Jacobsgenootschap zijn gitaar  en wie wil zingt vrolijk mee. Maar dan gaan alle kippen op stok. ’s Morgens vroeg om vijf uur hoor ik al weer geluiden. De eerste pelgrims vertrekken al. Iedereen vertrekt vroeg om voor de middag hitte in de volgende albergue te zijn. Onze gastheren gaan de toiletten en slaapzalen soppen. De jongedame uit Rusland, die gisteravond laat aankwam en bij ons op de kamer slaapt, vertrekt als laatste in haar wapperend sierlijke jurk en op dunne  sandaaltjes! “Ja hoor, dat gaat best!” ” Veilige reis, ” hoor ik de gastheren ons na roepen.

Goudgele graanvelden.
Goudgele graanvelden.

Wij fietsen door de nog koele ochtend door dit fantastisch mooi gebied, ongelooflijk wat mijn ogen zien. In de verte de rotsige pieken van de bergen en rondom dit doorlopende ‘museum’ waar we doorheen mogen fietsen. De vele tinten gele graanvelden die bruin worden, wijnvelden, prachtige oude dorpjes met albergues en oude kerkjes met pelgrims verleden.

Maar ook roestbruine grond.
Maar ook roestbruine grond.

We komen in Torre del Rio, drinken er koffie en zien de San Secrulpo, een achthoekige kapel. Steeds weer komen we dezelfde pelgrims tegen. Een Duitser, uit Heidelberg met veel bepakking klimt langzaam omhoog.”Ik heb een pacemaker en moet het rustig aan doen.” Wat een kanjers,  Freek heeft een ‘hartcollega’! Hij stopt regelmatig, wij ook. Met steil klimmen gaan we lopen, even uitpuffen en dan weer verder.

 

In de stad Legrono steken we de oude brug over Rio Erro over.
In de stad Legrono steken we de oude brug over de Rio Ebro over.

Al snel wordt het warm bijna te warm voor deze klus. Vandaag zal het 35 graden worden. De hele dag zullen we moeten klimmen maar de koele afdalingen gaan heerlijk! En we hebben  een lekker windje in de rug. Het fietsen is zwaar maar het zijn hier is één brok geluk! In Viana eindigt de Navarra  streek, we rijden de Rioja omgeving in waar de Rioja wijn vandaan komt en waar veel ooievaarsnesten op de kerken zijn.

Ook voor de wandelaars is het zwoegen met deze hoge temperaturen.
Ook voor de wandelaars is het zwoegen met deze hoge temperaturen.

We fietsen een hoog zwaar gravelpad af naar Logrono. Elke dag heeft wel een verrassing. Ik zie in de verte muziek, er staan mensen, pelgrims met een ezel, zwaar bepakt, en twee honden.

We zien ook een groep die met een ezel loopt, zwaar bepakt.
We zien ook een groep die met een ezel loopt, zwaar bepakt.

Dan ineens zie ik haar zitten, de oude vrouw die stempels  aan pelgrims geeft en haar handeltje probeert te verkopen. Ik koop armbandjes met een camino schelpje voor de kleinkinderen. We zagen haar op de televisie bij het programma van Wilfred Kemp over de camino. Wat is ze blij als ze iets verkoopt.

De muziekgroep zorgt voor een vrolijke noot.
De muziekgroep zorgt voor een vrolijke noot.

De muziek is vrolijk, pelgrims dansen een beetje mee. De muziekgroep, www.piccoloysaxo.com geeft in deze omgeving concerten.
We zien de grote kathedraal met prachtige versieringen van Legrono die gesloten is. Op het heetst van de dag een ijsje eten in Logrono is heerlijk maar daarna is het zweten en zwoegen op het hete grindpad met hellingen van 14%! Oef, het zoute water prikt in mijn ogen en wat is die helm heet.. Gewoon maar naar de omgeving kijken die is zo mooi met zijn wijnvelden. Nog verder fietsen in deze hitte is niet luisteren naar het lichaam, te zwaar, het is genoeg voor vandaag.

We overnachten in de albergue van een wijnboer, waar we ook heerlijke Rioja wijn drinken.
We overnachten in de albergue van een wijnboer, waar we ook heerlijke Rioja wijn drinken.

We stoppen in Navarrete en zoeken een albergue, maar helaas, er is geen veilige ruimte voor onze fietsen. Dat riskeren we niet want die fietsen zijn wel heel belangrijk voor ons. We zoeken verder en vinden een heerlijke plek! Albergue A la Sambra del Lauren.  Eigenlijk is dit een luxe bed & breakfast,  een heerlijk gezellige kamer met een tuin met zitjes. Hier zitten we nu. Zopas hadden we een leuk gesprek met twee Italianen en strakjes gaan we hier  in de tuin eten! Dat wordt lekker uit rusten en slapen. Lieve mensen, bedankt voor jullie aanmoedigende reacties! Het geeft moed met verder trekken. Ik kan niet reageren, daar is gewoon geen tijd voor, bedankt!

Advertenties

Een gedachte over “21 juni – Van Los Arkos naar Navarrete.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s