29 juni t/m 1 juli – Beklimmen en afdalen van Cruz de ferro.

Elke ochtend ben ik opnieuw onder de indruk van de omgeving als we de albergue verlaten. Het gebied van de lemen huizen in de dorpjes van de hoogvlakte ligt achter ons. We zijn in bergachtig en ruig gebied.

Steile klim en nog steiler afdaling volgens het route boekje.
Steile klim en nog steiler afdaling volgens het route boekje.

Op de hoogte kaart van ons fietsroute boek zie ik dat we van 800 naar 1500 meter gaan klimmen. Een aantal bergen erom heen zijn boven de 2000 meter, dat wordt dus een spectaculair uitzicht op de groene dalen en hoge toppen waar geen begroeiing meer te zien is. We zullen het allemaal meemaken.

De weersvoorspelling geeft aan dat het zonnig en warm zal zijn. Maar hoog in de bergen waait het en is het koeler dan in het dal. We kunnen dan rekenen op een prachtig uitzicht.

Nu, in de bergen zijn de huizen en de straten van stenen en keien gemaakt. Het stille straatje voor de albergue met zijn klinkerkeitjes, wat is het mooi!  Het is nog koel en lekker fietsweer, wel met de wind pal tegen.  Gestaag klimmen we naar Astorga een oud stadje waar we opgravingen uit de Romeinse tijd zien, zoals de vloer van een huis met mozaïek tegels.

Mozaïek vloer van een huis uit de Romeinse tijd in de stad Astorga.
Mozaïek vloer van een huis uit de Romeinse tijd in de stad Astorga.

 

De buitenkant van de gesloten kathedraal is deels met veel barok versierd. Naast het gemeentehuis waar ieder uur een man- en vrouwenbeeld op de klok slaan, drinken en eten we nog wat voor we verder de bergen gaan beklimmen.

De oude kathedraal in
De oude kathedraal in Astorga.

Het gestaag klimmen na Astorga  gaat maar door. De koele wind hebben we tegen maar wat is het mooi om hier in het begin van de bergen te zijn. We rijden verder naar Santa Catalina De Somoza. De eigenaar van deze albergue nodigt elke passant uit om van zijn overnachtingsplek gebruik te maken, tot nog toe zijn er weinig klanten. Er zijn in bijna alle dorpjes ook particuliere albergues en iedereen probeert te verdienen aan de camino gangers. Wij eten een ijsje en drinken koffie. Maar dan gaat het klimmen weer verder, het houdt niet op. We zien zo nu en dan een hoog kruis waar pelgrims stenen, briefjes, en bloemen neerleggen. Maar met  een rustig tempo en regelmatige pauzes hopen we ons einddoel te bereiken. Op deze manier genieten we van alles om ons heen, wij hoeven niet met een sneltrein vaart overal doorheen te racen.

 

De albergue in het bergdorpje
De albergue in het bergdorpje Rabanal del Camino.

Het is al weer eind van de middag als we in Rabanal del Camino aankomen. Ook dit is een prachtig bergdorpje. In Albergue Asso Gauceimo  staan vrijwilligers klaar om ons in te schrijven en informatie te geven. Ook deze albergue ziet er netjes, sfeervol en gastvrij uit.  Het is een heerlijke plek om te overnachten voordat we morgen hoger gaan klimmen. Om 7 uur klinkt de bel van de kerk die recht tegenover onze albergue staat.  Voor de oude kerk zien we het gedenkteken van de man waar de pater gister over sprak, de man die zijn hart volgde en naar India trok.  In de kerk is een vesper. De kerk is stampvol met vooral jonge pelgrims. Er komen vier monniken binnen die de vesper leiden. Er wordt gregoriaans  gezongen. Rabanal del Camino is een langgerekt dorp, het ligt tegen de helling en ziet er middeleeuws uit.

 30 juni. Toerist zijn in El Acebo.

In het boekje van Clemens Sweerman lees ik wat ons te wachten staat. Zal dit stuk klimmen ons lukken?

“Vanuit Rabanal klimt de weg gestaag verder naar Cruz de Ferro. Op een gegeven moment verdwijnt Astorga en alle andere dorpen uit het zicht. Het berglandschap wordt nu veel kaler met kleine struikjes tussen heide en spichtig gras. Boven Foncebadon dreigen de toppen van de berg Irago. De weg verdwijnt in een wijde boog achter een helling voor het laatste steile deel”.

Ongekend mooie uitzichten.
Ongekend mooie uitzichten. Stil en mooi is het begin van de klim. De zon is nog zacht, de kleuren van de bergen mild en het uitzicht magnifiek! Vogels zingen zachtjes en honderden vliegen zijn steeds om me heen. Die hebben een koude nacht gehad en proberen zich nu aan onze benen, armen en hoofd te warmen. Fietsend en lopend gaan we omhoog, langs de brem struiken, coniferen, heide,  rozenstruiken, bloemen geel en paars. Hoge toppen van de bergen met een beetje sneeuw. Dan wordt het kaler, ik hoor koeien.
We horen de bellen om de hals van de koeien in Foncebadon.
We horen de bellen om de hals van de koeien in Foncebadon.

We komen in Foncebadon, een koffiestop met een super uitzicht. We treffen het met het weer, het kan hier onbarmhartig koud zijn met regen. Nu komt het steile deel, klimmen met 12 %. Als het te zwaar is, lopen we met de fiets, zo komen we er ook. Wat een uitzicht met al de hoge toppen rondom. Dit is toch fantastisch, te mooi om snel doorheen te gaan. Ik raap een platte steen van de grond. Die gaat mee omhoog naar Cruz de Ferro, om daar zorgen neer te leggen en het goede te wensen voor wie ons lief zijn. De plek waar vroeger de Keltische bewoners een steen neerlegden. Later is de traditie door de pelgrims voortgezet.

Nog 1 km, en ineens zien we het kruis boven op een enorme berg stenen met namen van mensen, briefjes en doekjes vastgemaakt aan de staak met hoog daarboven het kruis.

Na een lange klim komen we bij Cruz de Ferro.
Na een lange klim komen we bij Cruz de Ferro.

We nemen foto’s en houden pauze. Fantastisch, tot zover zijn we al gekomen, zullen we ons einddoel bereiken? Na een korte daling komt er weer een klim van zelfs even 14%. De toppen van de hoogste bergen met sneeuw daar moet ik steeds naar kijken, er zijn geen woorden voor. Maar dan volgt de spectaculaire maar  gevaarlijke daling, oef, oppassen! Bij remmen anders gaat het veel te snel en zo nu en dan even stoppen om van het uitzicht te genieten. De mooie bergdorpjes met de albergues, wat is het een andere wereld dan thuis.

Het bergdorpje waar we vandaag gaan overnachten.
Het bergdorpje waar we vandaag gaan overnachten.

We vinden het jammer om nu verder naar beneden te dalen. Als we door El Acebo lopen en een mooie albergue met zwembad zien besluiten we om vandaag verder als toerist mee te maken. Deze albergue is een luxe hotel. We hebben onze eigen kamer, hebben vanmiddag lekker gezwommen met uitzicht op de bergen. Er is hier ook een mogelijkheid om je te laten masseren, lekker voor de zere spieren van de camino gangers.  Mijn nekspieren krijgen ook een beurt. En zopas hebben we heerlijk gegeten, dit is een heerlijke vakantiedag!

1 juli. Een rustdag.

Als we wakker worden besluiten we vandaag een rustdag te nemen. Tot nog toe hebben we een maand lang elke dag gefietst. We hadden het plan om in Les Landes extra rustdagen te nemen maar door al de regen kwam het er niet van. Op deze plek, in dit bergdorpje boeken we een extra dag. We wandelen door El Acebo met zijn karakteristieke buiten trappen en balkons. In het kerkje staat een treffend Romaans beeld van St. Jacob als pelgrim met Franse lelies op de mantel. We ontspannen vandaag, een heerlijke dag!

Een heerlijk zwembad bij ons hotel met uitzicht op het dal en de bergen.
Een heerlijk zwembad bij ons hotel met uitzicht op het dal en de bergen.

Ontmoetingen onderweg.

Het aardige is dat we vaak dezelfde mensen opnieuw tegen komen.

In de verte net voor Cruz de Ferro zien we hem aankomen. Het is de fietser die we al twee maal eerder hebben gesproken. Zijn naam is Fred en hij vertelt dat deze fietstocht hem al veel gegeven heeft.  “Een onvergetelijke belevenis, ik neem het mee. Ook wel eens een moment gehad dat ik wilde stoppen. Maar de volgende dag dacht ik er toch anders over en zette ik door.”  We maken foto’s van elkaar.

Fred (boven) en Horst (onder) komen we weer tegen bij Cruz de Ferro.
Fred (boven) en Horst (onder) komen we weer tegen bij Cruz de Ferro.

We zien nog een oude bekende bij Cruz de Ferro. Het is onze Duitse vriend, Horst uit Heidelberg op de fiets. Wat een dappere en moedige man, hij heeft twee dagen in Astorga in het ziekenhuis gelegen omdat hij in een hotel bewusteloos werd, insuline tekort.  Nu voelt hij zich weer sterk genoeg om verder te gaan want zo kort voor het einddoel wil hij niet opgeven, hopelijk gaat het verder goed met Horst.  Bueno camino, we gaan weer verder.

In El Acebo vertellen Karl en Ursula ons dat ze zo blij zijn na ziekte opnieuw een gedeelte van de camino te kunnen lopen. En, heel bijzonder, ze doen dit samen met hun kleinzoon.

 

Advertenties

3 gedachtes over “29 juni t/m 1 juli – Beklimmen en afdalen van Cruz de ferro.

  1. Ik ben een beetje jaloers op jullie, zoveel kracht, ondanks weer, klimpartijen en ongemakken van slechte wegen gaan jullie door. Met de mooie natuur je opnemend! Jullie hebben het einddoel bijna in zicht. Wanneer willen jullie in Santiago aaankomen? Succes

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s