5 en 6 juli – De laatste loodjes en aankomst in Santiago de Compostella

 

Het is nog mistig als we vertrekken. De landelijke heuvelachtige route door kleine  boerendorpjes is mooi om te fietsen. Hoe dichter we Santiago naderen des te meer pelgrims komen we tegen. Een Nederlander vertelt ons dat hem dit enigszins tegenstaat, het doet hem een beetje aan de ‘Vierdaagse’ denken. Maar ik vind dat het ook mooie kanten heeft, je ziet zelfs soms een hele familie samen lopen. Het is toch mooi dat dit op verschillende manieren mogelijk is, en dat het zo haalbaar wordt voor velen. Heel wat taxi’s rijden af en aan met wandelaars die uitstappen. Aan alles om ons heen is te merken dat Santiago nadert. De prijzen van de albergues zijn hoger en zelfs een kopje koffie wordt duurder. We groeien zo toe naar het einde van deze bijzonder mooie pelgrimstocht. We zullen het onderweg op de fiets zijn missen maar het eindpunt bereiken is een voorrecht en geeft voldoening.

In een klein oud pelgrimskerkje zien we ook een fresco.
In een klein oud pelgrimskerkje zien we ook een fresco.

We komen nog een paar bijzondere herdenkingsplaatsen tegen. Zo maar naast het pad zien we een verweerd granieten kruis met het jaartal 1671 en een aandoenlijke afbeelding. Aan de ene kant Christus en aan de andere kant Maria met haar dode zoon.  We lopen nog een kerkje binnen waar we muurschilderingen zien. Naast de kerk ligt een eenvoudig pelgrimskerkhof en ook staat er een stenen kruis.

Nu moeten we 12 km lang naast de autoweg fietsen. Auto’s, vrachtwagens, zwaar verkeer rijdt met een sneltreinvaart rakelings langs. Gelukkig komt er daarna een rustiger bosweg met eucalyptus bomen, dennen en eikenbomen. De bermen zijn een kleurenpalet met tinten blauw, paars, geel, rood en wit. Plotseling springt een diep bruine ree met sierlijke sprongen de weg over. Hij rent voor zijn leven het bos in.

We willen morgen het laatste stuk naar Santiago fietsen. Voor vandaag is het genoeg.

We zoeken een slaapplek in een albergue in de drukke stad Arzua. Er zijn in deze albergue veel groepen, vooral jonge mensen uit Roemenië aangekomen. Allemaal lopen ze de laatste 100 km. Veel mensen bij elkaar overal vandaan. Mij valt op dat het zo rustig en geordend gaat, men houdt rekening met elkaar.

 

6 juli. Aankomst in Santiago!

De laatste fietsdag, zullen de laatste loodjes de zwaarste zijn en wat zal deze dag brengen?  Zal de aankomst in Santiago geen domper door alle drukte zijn? Of is het onderweg zijn het mooiste ? Heel zachtjes hoor ik vanmorgen om 5 uur geritsel van tassen. De eerste pelgrims gaan al op pad. Wij staan later op. Het is zwoel zonnig weer.  Al klimmend en dalend fietsen we de stad uit, maar nu richting ons eindpunt, dat voelt vreemd. We fietsen opnieuw kilometers  langs de levensgevaarlijke autoweg. In Touro  hebben we een smakelijke koffiestop bij een bakkerij met restaurant.  In de kleine dorpjes daar serveren ze heerlijke cappuccino met wat lekkers er bij!

Opnieuw veel klimmen en dalen, het lijkt wel of we in de Ardennen zijn.
Opnieuw veel klimmen en dalen, het lijkt wel of we in de Ardennen zijn.

“ Nog heel wat pittige klimmetjes staan ons te wachten, ik zal blij zijn als ik dat heb gehad, “ zegt Freek.  In mijn hart neem ik al met een beetje weemoed afscheid van de fietstocht..

We fietsen hoog met prachtige uitzichten op de bergen rondom, de huizen met frisgroene tuinen  bloemen en palmbomen, de bossen met eucalyptusbomen ..

Er valt veel regen in dit deel van Spanje. Dat is te zien aan vele bossen en mooie frisse hortensia's. Ondanks de hoge temperatuur hangen ze niet slap.
Er valt veel regen in dit deel van Spanje. Dat is te zien aan vele bossen en mooie frisse hortensia’s. Ondanks de hoge temperatuur hangen ze niet slap.

Pats, bij het schakelen vliegt mijn ketting er af. Dat betekent alle tassen er af halen, fiets op de kop, handschoentjes aan, en de ketting er op zetten , schoonmaken en olie geven. Ook de ketting van Freek zijn fiets krijgt een schoonmaak- en oliebeurt. Van zo’n afstand fietsen langs allerlei vieze wegen met zand en gravel heeft de ketting heel wat te verduren..

Af en toe zijn de hellingen zo stijl dat we afstappen en de fiets omhoog duwen. De laatste loodjes zijn zwaar!
Af en toe zijn de hellingen zo steil dat we afstappen en de fiets omhoog duwen. De laatste loodjes zijn zwaar!

Het is broeiend heet en we moeten enorme steile hellingen nemen. Dat betekent  lopend het gewicht van de fiets duwen, oef, puffend en hijgend met het zoute water op mijn gezicht, zo klim ik naar boven. Maar o, wat is het hier fantastisch  mooi, met de bruisende beek ver beneden me. “ Elke daling moeten we met een flinke klim bevechten “, zegt Freek. Het snoeihard dalen gaat heerlijk!

We zien een oud huis bedolven onder de blauwe hortensia’s, een reuzen groot cactus, ik hoor honden blaffen, een kraaiende haan en verder is het naast vogelgezang muisstil..

Er komen hier geen wandelaars, geen toeristen, we zien geen fietsers. Zouden andere fietsers soms om de pittige hellingen te mijden de autoweg nemen? Dan mis je wel deze prachtige route waarin zoveel moois te zien is. Het klimmen houdt maar niet op en ze zijn zo zwaar.. Het voelt bijna gemeen dat het klimmen echt helemaal niet ophoudt, gaat dit door tot we in Santiago zijn?

We zien enorm grote boerenbedrijven, bij één  ervan hoor ik hard geroep en het geronk van een tractor. Als ik omkijk zie ik dat er een dode koe aan hangt..

Gelukkig komt er een daling en terwijl ik naar beneden suis zie ik in mijn ooghoeken ver beneden een grote stad. Dat moet Santiago zijn, de plek waar al van mensenheugenis pelgrims naartoe gaan, om iets neer te leggen en  mee te nemen voor de verdere levensweg.

Met een hoofd als een boei stoppen we bij een restaurantje voor een pauze. Even bijkomen, het bonkend hoofd rust geven. Al klimmend gaan we verder, tot we hoog in het centrum van Santiago zijn. Wat is dit super mooi om nu als pelgrim op de fiets langs het plein bij de kathedraal te komen! Het is gezellig druk op deze speciale plek. Het is totaal anders als in december toen we met het cruiseschip  en de bus Santiago bezochten, op die manier Santiago binnen komen staat haaks op hoe wij nu naar binnen gaan. Toen was het koud en regenachtig met een verlaten leeg plein bij de kathedraal. Nu is het zwoel, warm met enorm veel toeristen en pelgrims.

 

We zijn in Santiago de Compostella aangekomen.
We zijn in Santiago de Compostella aangekomen.

We feliciteren elkaar en vinden het een voorrecht en heel bijzonder dat we zonder ongelukken deze fietstocht samen mochten maken. We maken foto’s,  iemand zet ons samen op de foto. Nu gaan we naar de plek waan we onze credencials tonen om een compostellaat  te krijgen. We worden vriendelijk welkom geheten door de bewaking, er is een plek voor onze fietsen. Binnen zijn we al snel aan de beurt. We worden gefeliciteerd omdat we de camino hebben gedaan. De man die het compostellaat van  Freek en mijzelf invult, zegt dat hij het bewonderenswaardig vindt dat we zo’n 2300 km hebben gefietst. “ Ik wens u toe dat de camino uw leven verdere invulling geeft ”, horen we hem zeggen. Hij brengt ons naar de plek waar we verdere informatie krijgen. Op de plattegrond wordt ons de plaatsen met goede albergues aangewezen.

Met de koker met ons compostellaat  in de hand zoeken we een albergue heel dichtbij de kathedraal. Nu zijn we in de Mondoalbergue, een heerlijk rustpunt met tuin. We slapen in een tweepersoonsbed op een slaapzaal. Boven ons slaapt een oudere heer, ik voelde het bed weer schudden, hij sliep toen we ons bed opmaakten met een hagelwit laken.  

Tijdens de mis wordt ook met het grote wierookvat gezwaaid.
Tijdens de mis wordt ook met het grote wierookvat gezwaaid.

We wandelen in de avond even door het gezellige Santiago. We lopen de volle kathedraal binnen en maken nog een groot deel van de pelgrimsmis mee. Er wordt gebeden, zorgen, verdriet en wensen voor wie mij lief zijn mag ik afgeven. Er wordt mooi gezongen, ik zing mee. We zijn wel niet katholiek maar toch voelen we ons zo verbonden dat we ook ter eucharistie gaan.  Dan, ineens zie ik stoere stevige mannen in rode habijt aankomen. En, ja hoor, er wordt met het grote blinkende wierookvat gezwaaid. De wierook verspreidt zich door de kathedraal! Namen van pelgrims en landen waar ze vandaan komen worden genoemd. Onder de indruk lopen we terug, we zijn moe. De komende dagen zullen we Santiago verder ontdekken. Voor nu, welterusten!

Muziek in de kathedraal
Muziek in de kathedraal.

 

Ontmoetingen  onderweg.

De jonge vrouw in het restaurantje vlak voor Santiago,  valt mij  op. Ze is erg vriendelijk, ziet dat ik het te heet heb. Koud drinken, een vriendelijke gebaar, wat doet het veel. Ik vraag hoe ze heet. En ze vertelt: “ Ik ben zo blij dat ik hier wonen en werken kan. Ik, mijn man en mijn familie komen uit Roemenië. Ik verdien niet veel maar wat hebben we het hier goed! Santiago is mooi! “

Advertenties

5 gedachtes over “5 en 6 juli – De laatste loodjes en aankomst in Santiago de Compostella

  1. Hartelijk gefeliciteerd. Het is jullie gelukt. Knappe prestatie. Geniet nog van een paar rustige dagen, het is hier nog steeds vrij slecht weer. Santiago is een geweldige stad. Wij hebben er op de camping gestaan, het is dan een hele klim naar de stad. Groet ook van Aad

    Like

  2. Hoi Freek en Anneke. Geweldig. Hebben jullie toch maar weer gepresteerd. Ben benieuwd of er ook nog weer een vervolg fietsreis komt . Ik blijf jullie volgen hoor. Groet Peter Reitsema Heerenveen

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s