7 en 8 juli – Belevenissen in Santiago de Compostella

's Avonds is het gezellig in de stad, er zijn geen dagtouristen meer, alleen nog de pelgrims.
’s Avonds is het gezellig in de stad, er zijn geen dagtoeristen meer, alleen nog de pelgrims.

Voor het eerst sinds weken hoeven we vanmorgen niet voor dag en dauw op te staan, wat slaapt dat ontspannen! Maar het voelt ook vreemd en een beetje leeg omdat we niet meer als pelgrim met de fiets onderweg zijn. Zijn we dan nu toerist geworden? Nee, zo is het niet, met al de pelgrims om ons heen zijn we het nog steeds. Met de credencials in de tas hebben we toegang in albergues en andere plaatsen en, een werkelijke pelgrim ben je van binnen, niet gebonden aan plaats of opdracht.

Niet allen hier hebben de pelgrimstocht achter de rug. Velen verblijven eerst in Santiago en vanuit deze plaats beginnen ze hun pelgrimstocht naar bijvoorbeeld Finisterre, om na afloop weer in Santiago te eindigen. Er zijn erg veel tochten vanaf verschillende plaatsen naar Santiago te lopen. Voor wandelaars zijn er vele mogelijkheden. Toch ervaren wij het pure ‘camino gevoel’ in Santiago veel minder dan in de weg die achter ons ligt. Hier in Santiago, de grote stad, heerst meer het onpersoonlijke massale karakter. Zo kan het gaan, de verwachting en ergens naartoe leven, is vaak meer dan het bereiken of aankomen.

Wij gaan de komende dagen van onze rust en van wat Santiago biedt genieten. Het is erg leuk om door  Santiago te lopen. Er zijn veel toeristen winkeltjes,  eethuisjes en barretjes. Het mooiste is dat je veel pelgrims ziet die zo blij zijn dat ze in Santiago aankomen.  Ze feliciteren elkaar, iemand kust de grond,  ze zitten bij elkaar in groepen op de keien en kijken verwezen rond. We zien lange rijen staan bij het pelgrims kantoor  waar pelgrims hun compostellaat ontvangen. Bewaking zegt wanneer je aan de beurt bent, vriendelijk wijzen ze je waar je moet zijn.

Het enorme wierookvat wordt wel 40 meter hoog in de kathedraal heen en weer geslingerd, heel spectaculair.
Het enorme wierookvat wordt wel 40 meter hoog in de kathedraal heen en weer geslingerd, heel spectaculair.

Twee maal per dag wordt in de kathedraal een pelgrims mis gehouden, de pelgrims mogen vooraan zitten. Het is bomvol in de kerk,  mensen overal vandaan zijn hier samen. Ik zie een klein Spaans baby’tje met een brede lach schattig aangekleed naar me kijken, ouders met kleine kindjes, zo lief.  De bisschop leidt de mis, een non zingt voor met haar mooie heldere stem, en ja hoor,  het grootste wierookvat ter wereld wordt door acht kerkdienaren in beweging gebracht. Het wierookvat, de botafumeiro slingert van links naar rechts door de grote kathedraal. Wierook geur verspreidt zich door de ruimte, mmmm..

Boven het hoge altaar is een beeld van Sint Jacobus. Wij lopen de trap op om van  dichtbij langs het beeld te lopen. Mensen omarmen en kussen het beeld. Ook gaan we naar de crypte onder het hoofdaltaar waar het graf van de apostel zou zijn. Er staat een knielbank waar biddende mensen met foto’s  van dierbaren zijn. Ik zie briefjes met gebedsintenties.

We bezoeken ook de Huiskamer van de lage landen. Er zijn twee vrijwilligers van het Jacobs genootschap. Het is gezellig, een kopje koffie, fris koud water, je kunt er je verhaal kwijt en je vragen stellen. Wat fantastisch dat die vrijwilligers er zijn, ze zitten maar voor je klaar, er wordt op je gewacht, bedankt!

In de avond is het heerlijk koel en veel rustiger in de stad. We genieten van de sfeer, zitten op een terrasje en gaan dan lekker eten. We zien veel mensen met muziekinstrumenten  uit een groot gebouw lopen. Er is geoefend door verschillende muziekscholen, mooi, wat zal dat fantastisch  klinken op deze plek! In een ander restaurantje horen we Spaanse muziek, wat een temperament, je danst en zingt vanzelf mee!

Feestelijke temperamentvolle Spaanse muziek in restaurantjes.
Feestelijke temperamentvolle Spaanse muziek in restaurantjes.

Weer terug in de albergue kijk ik hoog door het open raam naar buiten. We zitten hier op steenworp afstand van de kathedraal. Wat een fantastisch gezicht, het is aardedonker, de hoge heuvels rondom met vele lichtjes die door het duister prikken, banen licht bij het groen van de wollige bomen dichtbij de verlichte hoge gebouwen en kathedraal. Wat een toren, wat een uitbundig versierde kathedraal..! Het is heel stil met in de verte stemmen van de feestvierders van de nacht. Muziek geluiden zingen nog zachtjes na in mijn hoofd. Zachtjes kruip ik in mijn bed, wat is dit een bijzondere plek om mijn hoofd neer te leggen..

 

8 juli. Vrije dag en zaakjes regelen.

Zoals elke dag hoor ik in de vroege morgen zachte wekkergeluidjes, mensen worden wakker, geschud op mijn bovenbed, zachte voetstappen om me heen, geritsel van zakken,  ritsen en drukknopen van tassen, de tas glijdt over een rug en het wegstervende geluid van voetstappen.

Als ik mijn ogen open doe zie ik benen die soepel langs het trapje op mijn voeteneind naar beneden springen. Een vitale jonge man staat op en rommelt zachtjes met zijn tassen. Naast en tegenover ons liggen nog  veel mensen diep rustig te slapen, een hand of voet aan de rand van het bed. Snurk- en slaapgeluiden daar wen je aan. Het hoort er allemaal bij. Vannacht hoorde ik iemand in zijn slaap best wel luid, een heel verhaal afsteken. Was het Japans? Sssst, sssst, volgde er op.  Ja, ja, stilte en fluisterstemmen in een slaapzaal met 30 of meer mensen, die allemaal lekker willen slapen, het is mooi. Eerder dacht ik dat het niks voor mij was om met zo veel pelgrims te slapen maar nu ervaar ik dit pelgrimsleven  als heel  positief.

Ik glijd ook uit mijn bed, ga douchen en kijk elke keer met verbaasde ogen naar buiten. Het is zo mooi, de zon schijnt al in  stralende milde bundels over de dakpannen, de palmbomen en ander groen, over de hoge straat met  aflopende keien naar de terrasjes, winkeltjes, de kathedraal en het hele museum gebeuren waar je hier doorheen loopt. 

Later in de middag zien we schaduwen van de bomen in het park tegen zes uur is nog 38 graden!.
Later in de middag zien we schaduwen van de bomen in het park. Tegen zes uur is het nog 38 graden!.

Het aardige van de albergue hier is dat we kunnen uitslapen, we hoeven ’s morgens om 8 uur niet vertrokken te zijn,  we kunnen lekker rustig ontbijten, koffie drinken en onze plannen voor vandaag maken. We gaan naar het toeristenbureau om verschillende zaakjes te regelen. Morgen willen we met de bus naar de kust om de zon in de zee zien zakken. We ordenen ons boeltje en brengen onze fietsen en enkele tassen naar het transportbedrijf  Soetens die dit alles bij ons thuis aflevert.

Bij het afleveren van onze fietsen voor transport via Soetens zien we tot onze verbazing plotseling ook Marriet haar fiets afleveren.
Bij het afleveren van onze fietsen voor transport via Soetens naar Nederland zien we tot onze verbazing plotseling ook Mariet haar fiets hier brengen.

Als we de fietsen afgeven hoor ik ineens een bekende stem roepen: ” Freek en Anneke!” Wat een verrassing, het is Mariet die ons roept! Eerder troffen we elkaar in Leon en bij het zelf wijn mogen tappen. Een blij weerzien volgt. Mariet is zelfs nog naar Finisterre  gefietst. Ze vond het erg zwaar, was kapot maar gelukkig heeft ze het er heel goed gehad. ” Nu mis ik mijn kinderen en wie ik liefheb, ik heb zin om weer naar huis te gaan”, vertelt ze. We spreken af om vanavond samen deze tocht af te sluiten door ergens te gaan eten.  Op het plein bij de kathedraal treffen we elkaar. We nemen samen afscheid van de kathedraal, het hospital van de pelgrims van vroeger, de binnentuin van het klooster en we luisteren op het plein naar de muziek van een groot muziekkorps.  Daarna gaan we heerlijk eten in een sfeervol restaurantje met buitenterras.  We nemen hartelijk afscheid van elkaar. ” Welterusten  Mariet, goede vlucht morgen en welkom thuis! ”

 

Ontmoetingen onderweg.

Ze slaapt in het bovenbed naast ons. Ik maak kennis met haar. Joyce  komt uit Spanje. Heel bewust kiest ze  ervoor om elk jaar in haar uppie, alleen, haar pelgrimstochten te lopen. Ze blijft een dag in Santiago en daarna loopt ze in een week haar tocht naar Finisterra. “ Die tochten geven me veel, het hele jaar gaat het met me mee. ”

We treffen Henk die in zijn eentje deze tocht heeft gefietst. Hij heeft genoten van de sportieve bezigheid, wat een prestatie! We zien een ouder echtpaar, Ria en Dick met hun zware fiets met ondersteuning lopen. Zij brengen de fiets naar het transportbedrijf Soetens voor vervoer naar huis. Hun fantastische  tocht zit er op. “ Dank zij de elektrische fiets was het te doen, anders zou het ons nooit gelukt zijn. “ Ze hebben genoten, stralende gezichten kijken ons aan, wat knap en wat een moed!

Advertenties

6 gedachtes over “7 en 8 juli – Belevenissen in Santiago de Compostella

  1. Gefeliciteerd met jullie compostella Freek en Anneke. Ik wens jullie een lange en mooie herinnering toe aan dit prachtige avontuur. Ik heb genoten van jullie blog.

    Like

  2. Geweldig einddoel bereikt! Is het nu vreemd dat de fietsen zijn ingeleverd…..en jullie nu nog dagen ” vrij” hebben voor de terugreis. Wat heb ik met jullie mee geleefd, een ware pelgrimstocht! Gefeliciteerd

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s