14 tot 18 juli – Belevenissen in Finisterre.

Punt 0,00 km op de Santiago route is Cap Finisterre.
Punt 0,00 km op de Santiago route in  Cap Finisterre.

Eens dacht men dat de wereld plat was, stel dat je in de diepte zou vallen.. waar zou toch dat ‘einde van de wereld’ zijn? Ze wisten het zeker, het verste puntje van de wereld was Finisterre en wie wil daar niet naartoe? Lopend vanaf Santiago komen de camino gangers er. Wij willen er onze pelgrimstocht eindigen. Vandaag, 14 juli stappen wij in Muxia in de bus naar Finisterre.

De rit is een genot, we verlaten de baai bij Muxia, de bus neemt heel wat hellingen en dalen door bossen met hoge eucalyptus bomen en mooie dorpjes. We komen in de grote plaats Cee dat ook aan een baai ligt. Verder kronkelt de weg langs de kustlijn naar Finisterre, het ‘einde van de wereld.’ Maar het wordt hier ook wel de ‘ dodemanskust’ genoemd vanwege de vele gevaarlijke rotsen in zee.  Voor veel schepen betekende dit het einde..
We zijn er, wat is het leuk om hier te zijn! Finisterre ziet er netter en meer toeristisch uit dan Muxia. Ik zie winkeltjes, hotels, hoor weer constant de meeuwen agressief krijsen en de zon tovert een prachtige zilveren blauwe baai voor mijn ogen. We zoeken een privé kamer in een goede albergue en die vinden we. Heerlijk, een eigen kamer met uitzicht op de blauwe zee, nette woonruimtes, een tuin en keuken, daar zijn we blij mee. Dat wordt morgenochtend niet vroeg wakker worden door geritsel van vertrekkende pelgrims!

We installeren ons, er is verse koffie, een rustige kamer met uitzicht op de bergen en blauwe zee, schoon bed en grote hagelwitte handdoeken, mmm.. Dat is wat anders dan die dunne micro handdoeken van ons, om gewicht en ruimte te besparen.
We eten wat, doen boodschappen in de supermarkt en verkennen de directe omgeving. We ontdekken de blauwe baai met vele kleurige vissersbootjes. We zien de vele gezellige restaurantjes, winkeltjes, en een rondvaartboot waar je als het donker wordt de zonsondergang kunt bewonderen. Dit knopen we in onze oren!

Het haventje van Finisterre met veel vissersbootjes.
Het haventje van Finisterre met veel vissersbootjes.

We maken een wandeling en zoeken een strand om te relaxen. Na lang zoeken vinden we deze paradijselijke plek. We zien grijs lila zeedistels, hagedissen schieten voor mijn voeten weg. Via een lang smal pad aan de rand van Finisterre komen we op een fantastisch mooi schoon zandstrand. Ik weet niet wat ik zie, blauw groene zee, een bruisende branding, een groene berg als achtergrond en er is rust. Op zo’n plek lig je voordat je het beseft, met je ogen dicht te slapen! Als ik mijn ogen open doe zie ik een mooi tafereel, zes surfers die zich met de hoge golven mee laten rollen. Het water is nog lekker fris ook, lekker om even de zee in te gaan. Wel oppassen, het kan gevaarlijk zijn.

Een mooie plek aan de Atlantische Oceaan.
Een mooie plek aan de Atlantische Oceaan.

Weer terug in onze Abergue Cabo Da Vila, kunnen we in de keuken ons eigen eten klaarmaken. De keuken is fris en modern. Heerlijk, het is fijn om hier te zijn, een rustige plek voor onszelf, dat wordt lekker slapen straks, welterusten!

Voor de albergue zie ik veel mensen langslopen in badkleding en een handdoek om de schouders. Het is duidelijk, Finisterre is ook een badplaats. De sfeer wordt gekenmerkt door pelgrims overal vandaan die naar of van Santiago komen. Het hippie gehalte met vrijheid, blijheid en avontuur is hoog, ik zie veel armen en benen met tatoos.

Op de rotspunt zitten al veel mensen te wachten op de zonsondergang.
Op de rotspunt zitten al veel mensen te wachten op de zonsondergang.

We lopen naar het eindpunt om daar de zon in de zee te zien zakken. Het is zeker een uur klimmen, steil omhoog naar de kaap, daar waar de kilometerteller op 0,00 km. staat. Het is, nu het bijna 9 uur is, nog steeds warm, en benauwd weer. We klimmen omhoog en links van ons hebben we een fantastisch uitzicht op het prachtige blauwe zeewater. Wat een uitzicht, steeds hoger klimmen we. We lopen langs een mooie oude kerk waar een mis wordt gevierd. Het is er bomvol, de mensen staan zelfs buiten. Het is een mooi groen pad naar de kaap. Als we boven, op het eindpunt zijn kijk ik verbaasd naar de vele hoge rotspunten waar overal mensen gezellig bij elkaar zitten. Allen komen voor één ding, om de zon in de zee te zien zakken. Er zijn jongelui die stoere bewegingen maken op die gevaarlijke rotspunten zo dicht bij de afgrond.. Ze hebben wat te eten en te drinken meegenomen. Wat zitten hier veel mensen te praten in het zonnetje op die rotsen met het uitzicht op alleen maar zee. De zon tovert een zilveren baan op zee waar een bootje vaart.

Wij hebben ook een goed uitzicht.
Wij hebben ook een goed uitzicht.

Langzamerhand komt de gouden zon dichter bij zee, wat mooi. Flikkerlichten zie ik in de zon, met een ronde ring van roze naar diep paars en veel later naar oranje. De vorm van de zon wordt kleiner en heel langzaam en voorzichtig zakt ze weg naar beneden, de zee in. Het wordt uiteindelijk een gouden oranje streep. Ineens valt me op dat bijna iedereen stil is en niet meer praat. Weg is de zon, ze is onder gegaan. Er klinkt applaus, wat mooi, een applaus voor het wonder van de natuur! We lopen snel terug want als de zon onder is dan is het ook heel snel donker. De zon in de zee zien zakken in Finisterre is echt wel bijzonder!

Daar gaat de zon onder.
Daar gaat de zon onder.

De volgende dag wandelen we om foto’s te maken nog een keer de hoge kaap op naar het eindpunt bij de paal met 0,00 km. We bekijken de oude kerk uit de twaalfde eeuw, waar we beelden van St. Jacob zien. Het is wel erg warm om te klimmen, in de zon is het 46 graden. Boven bij het eindpunt zoeken we enige verkoeling maar nog steeds is het erg heet. Later horen we van de eigenaar van de albergue dat het wel uitzonderlijk warm is.

Met de boot varen we naar Cap Finisterre.
Met de boot varen we naar Cap Finisterre.

Als de avond valt lopen we naar de haven. We zoeken de rondvaartboot om op zee bij de kaap de zonsondergang te bewonderen. Het is nog zonnig en warm als we op de boot stappen. Er klinkt sfeervolle Spaanse muziek. We varen eerst de baai rond en dan gaat de boot richting het eindpunt naar de kaap. Zo vanuit de boot is het een prachtig gezicht om naar de zon en rotsen omhoog te kijken. Het is een genot om gewoon maar te kijken naar de huizen die veilig tegen de berghellingen lijken geklemd, en de blauwe rustige zee, met de koele wind die heerlijk langs je gezicht strijkt. De vaartocht is een waar genoegen, we krijgen een wijntje en hapjes tapas aangeboden. Het wordt al later. De zon gaat bijna onder. Bij het eindpunt van de kaap zien we vele mensen hoog op de rotsen zitten. Gisteravond zaten wij daar zelf ook. Toen zag ik deze boot diep onder me op zee als een heel klein bootje. Nu is het andersom. De mensen hoog op de rotsen lijken nu kleine nietige figuurtjes. De boot staat stil op het punt waar we de zon heel goed in de zee zien zakken. Opnieuw zie ik de zon fel flikkeren met roze en goud oranje kleuren. De vuurgloed zakt zachtjes naar beneden en lijkt sissend in de zee te vallen. Het is muisstil, geen muziek meer, met zijn allen geven we opnieuw het wonder van de natuur een applaus!

Gisteren zaten wij ook op die rotspunt. Nu zien we dit vanaf de boot.
Gisteren zaten wij ook op die rotspunt. Nu zien we dit vanaf de boot.

Nu wordt het snel donker. De vuurtoren baant haar stralende lichtbundel door het donker heen en vele lichtjes op de heuvels schijnen mee. Het wordt ook een beetje fris. Dekens worden uitgedeeld. De motor zwelt aan en we varen stevig richting haven.

Maar plotseling staat de boot stil. Er wordt gewenkt en geroepen. We snellen de trap op naar het dek en met zijn allen kijken we verwonderd en verbaasd naar de verrassing van de avond. Vinnen steken op uit zee. Een groep dolfijnen springt op uit zee om ons hun kunsten te laten zien. Fantastisch, wat een verrassing en wat zijn die dolfijnen goed te zien! Ik zie ze mooie buitelingen maken, de glanzende koppen en lijven met zwart en grijs bruine kleuren maken een koprol en atletische duik in zee. Het lijkt alsof ze samen een act aan het opvoeren zijn! We staan allemaal verrukt te kijken naar deze onverwachte verrassing. Dit is opnieuw bijzonder om mee te maken. Freek heeft de dolfijnen op film vastgelegd. Dat is leuk om naar de kleinkinderen te sturen. Door het donker lopen we langs de nog volle eethuisjes en terrassen terug naar onze kamer. Straks lekker slapen en morgen gezond weer op, welterusten!

Vandaag is het zondag, onze laatste dag in Finisterre. In gedachten neem ik afscheid van de baai met zijn gouden strand en betoverend mooie blauwe zee met aan rollend schuim van de branding. De grote rots die zo mysterieus uitsteekt boven de blauw groene zee. Ons avontuur zit er bijna op, en dat voelt goed. Morgen gaan we voor nog een laatste afscheids dag naar Santiago omdat we overmorgen met het vliegtuig  naar Amsterdam vliegen, terug naar huis!  Ons eigen huis, kinderen en kleinkinderen, ik mis ze en wil weer naar ze toe.

Ontmoetingen onderweg.

Daar zitten ze, twee vrijgevochten Duitse vrouwen, lange haren, korte rokjes, stralende ogen, enthousiast laten ze elkaar foto’s zien van hun voettocht van Porto naar Santiago en Finisterre. Onderweg waren ze al een paar dagen met elkaar opgetrokken, nu treffen ze elkaar weer. Later zie ik ze samen met anderen koken en eten, op het strand een feestje bouwen, vrijheid blijheid en avontuur, het doet herinneren aan het hippie verleden.

Geblesseerd genieten.

Strompelend maar met blijde ogen loopt ze de rondvaartboot op.
” O, wat heerlijk om nu gewoon zittend op deze boot de zonsondergang mee te maken. Ik ben toch zo blij dat ik de tocht af heb kunnen maken, met de bus ben ik van Santiago naar Finisterre gegaan. Ik ben van Bilbao naar Santiago gelopen, 690 km. lang. Het was fantastisch, ik zal het nooit vergeten. Mijn voeten heb ik stuk gelopen maar dat herstelt zich wel weer, de herinneringen aan deze tocht neem ik mee.”

 

 

 

Advertenties

Een gedachte over “14 tot 18 juli – Belevenissen in Finisterre.

  1. Prachtige foto daar met jullie bij de 0 km steen.Jullie genieten echt daar. Voor mij ook heel herkenbaar.Was er in juni 2010. Nog veel plezier daar. Groet Peter Reitsema

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s