18 en 19 juli – Afscheid van Santiago en een warm welkom thuis.

18 juli. Afscheid nemen van heet Santiago.
De hitte van de dag is vermoeiend, het bevordert niet de nachtrust. Ook vandaag is het in de vroege morgen al heet. We lopen met onze zware fietstassen naar de bus die al staat te wachten. Een lange rij pelgrims zetten hun grote rugtassen in de ruimte onder in de bus. Ik zet onze tassen er ook bij. De rit is weer een lust voor het oog, wat is het hier toch fantastisch mooi! De zon op de blauwe baai naar de zee, de dorpjes verlicht door de gouden gloed van de zon en het groen van de bossen maken dat deze rit naar Santiago genieten is.
Als we uit de bus met airconditioning in Santiago uitstappen valt de hitte als een tropische golf over ons heen. Het is 40 graden in de schaduw! We wachten op de stadsbus die ons naar het oude Santiago brengt. Het gaat vlot. Voor we het weten zijn we weer terug in de straatjes waar we omhoog klimmen richting kathedraal.

De laatste dag huren we een kamer in een hotel tegenover de kathedraal van Santiago. Dit was een  Benedictijner klooster met ziekenhuis voor pelgrims (San Martin Pinario).
De laatste dag huren we een kamer in een hotel tegenover de kathedraal van Santiago. Dit was een Benedictijner klooster met ziekenhuis voor pelgrims (San Martin Pinario).

We zoeken een koele rustige slaapplek. We trakteren onszelf voor deze laatste nacht op een bijzonder mooie plek met pelgrimssfeer, om te slapen. Het wordt de Monasterio of San Martina Pinario, dat eens een Benedictijner klooster was. Het prachtig voormalig klooster ligt recht tegenover de kathedraal. Iemand adviseerde ons hier een kamer te boeken. Buiten is het ziekmakend bloedheet en binnen in dit klooster is het heerlijk koel, wat voelt dit weldadig aan. De muren zijn 2 meter dik en dat houdt de hitte tegen. De gangen zijn bijzonder sfeervol passend bij de kloostersfeer ingericht. In de stille kloostertuinen en in de brede gangen zijn verschillende smaakvolle zitjes ingericht. Er zijn eetzalen, ruimtes voor bijeenkomsten, een winkeltje, en nog veel meer. We lopen onze kamer binnen. Stil kijken we verrast naar de sobere rustige maar ook luxe inrichting die passend is bij dit klooster. Het bed is met het symbool van de schelp versierd. We hebben een kleine eigen badkamer met hagelwitte handdoeken, wat is het fijn om juist deze laatste nacht hier te slapen!

Geheel in stijl van het klooster zijn de hotelkamers, een hoogte van ca. 4 meter en buitenmuren van 2 meter dik.
Geheel in stijl van het klooster zijn de hotelkamers, een hoogte van ca. 4 meter en buitenmuren van 2 meter dik.

We eten een smaakvol pelgrims diner. Er zijn veel gasten, de obers bedienen ons vriendelijk en rennen zich de benen uit het lijf! We lopen naar de kerk van San Francisco, maar de deur is gesloten. O, wat is het snikheet buiten, dit voelt niet goed, ook al lopen we in de schaduw. We gaan terug, naar onze koele kamer om even siësta te houden, wie weet is het vanavond buiten beter om het uit te houden.

De maaltijden worden geserveerd in de voormalige refter van het klooster.
De maaltijden worden geserveerd in de voormalige refter van het klooster.

Als je recht tegenover de kathedraal verblijft, dan loop je daar natuurlijk naar binnen. Ik neem in gedachten afscheid van deze plek. Het is nu in de avond buiten aangenaam zomers warm. Het is rustig in de kathedraal en ook in de gezellige oude stad. Altijd is er wel iets te doen. Een goochelaar, een muziekgroep, iemand die de doedelzak bespeelt, een zangeres, voor elk wat wils. Het publiek zit op de hoge trappen of op stoelen. Bewaking controleert de tassen, politie en ambulances staan paraat. De geluiden van feestvierend publiek dringt niet door de muren en de kloostertuin onze kamer binnen. Dat wordt lekker slapen straks.

's Avonds is het altijd gezellig in de stad, zoals eethuisjes, muziek binnen en buiten.
’s Avonds is het altijd gezellig in de stad, zoals eethuisjes, muziek binnen en buiten.


Ontmoetingen onderweg.

Herinnering aan Ute uit Duitsland.

We lopen de kloostertuin binnen en ik moet denken aan de vorige keer toen we deze tuin aan Mariet lieten zien. Ineens zag ik het daar staan. Tegen de muur van de kloostertuin stond een grote gevulde fiets doos, klaar om vervoerd te worden. Maar daar boven, daar ging het om. “kijk toch eens, dit is Ute haar helm“, riepen we naar elkaar. Daar boven op die doos daar stond het levende bewijs dat Ute hier had gelogeerd. Haar prachtige decoratieve helm, versierd en beplakt met lila bloemblaadjes lag vast te wachten om samen met haar fiets vervoerd te worden. Ik pak mijn pen en schrijf een persoonlijke groet op het karton van de doos. Voor mijn gevoel was Ute weer even bij ons om te zeggen: “ Kijk eens, het is me gelukt, ik ben in Santiago! ”
Ze vertelde me dat het vanaf nu beter zou gaan, een nieuwe toekomst.
“ Wat knap, Ute is een dappere doorzetter, denk ik, ze gaat het redden! “

19 juli. In één dag weer veilig thuis.
Met het zicht op het open raam waar achter de kathedraal te zien is worden we wakker. Vandaag gaan we terug naar huis, weer thuis zijn trekt maar toch heb ik een beetje weemoed omdat het avontuur van deze pelgrimstocht weer voorbij is. Het ontbijt in het klooster is rijkelijk goed. Het is bewolkt en mistig, niet meer zo heet als gisteren. We lopen naar de bushalte waar de bus naar het vliegveld vertrekt. We hebben alle tijd en dat is ontspannen vertrekken. Op het overzichtelijke vliegveld is het nog rustig. We moeten nog uren wachten maar het is leuk om op deze plek om je heen te kijken. We zien fietsers die hun fietsen voor vervoer klaarmaken. Er zijn fiets dozen te koop en er is goede service bij het demonteren van de fiets.

In 2,5 uur vliegen we met een snelheid van rond 950 km. van Santiago naar Amsterdam.
In 2,5 uur vliegen we met een snelheid van rond 950 km. per uur van Santiago naar Amsterdam.

Het is een raar gevoel om vandaag binnen een paar uur naar huis te vliegen, wat een verschil met weken zwaar fietsen om deze afstand af te leggen. We zitten op onze plek, het vliegtuig vertrekt drie kwartier later, motorgeluid zwelt aan, en we gaan los van de grond, de lucht in. We vliegen! Het land met zijn verschillend kleuren groen land, bossen, bergen en dalen liggen al snel onder ons. Het is helder zonnig weer, alles is goed te zien. We vliegen op een hoogte van 2400 meter en de snelheid is 950 km per uur. We vliegen naar noord Spanje, over zee richting Bretagne, Normandie naar Amsterdam.


Ontmoetingen onderweg.

Thijs uit Wolfheze.

Zomaar, als ik het pelgrimsleven al los laat, op het eind van deze pelgrimstocht, komen we hem tegen. Gisteren in de bus terug van Finisterre zagen we hem ook. “Hij is ook een fietser,” zei Freek. We zagen het aan het boekje van Clemens Sweerman en zijn stuurtas. Op het vliegveld zien we hem bezig zijn fiets vakkundig in een fietsdoos te pakken voor de vlucht. We raken met hem aan de praat. We vertellen dat we niet alleen voor ons eigen plezier zijn gaan fietsen maar dat we het ook voor http://www.insidethesame.com/ hebben gedaan. Ik zie aan zijn gezicht dat het doel hem ontroert. Enthousiast met een stralend gezicht praat hij honderd uit.
“ Ik heb een fantastisch mooie camino beleefd, zegt Thijs. Het was geen vakantie maar een belevenis, een ware pelgrimstocht. Wat heb ik mooie belevenissen en mensen mee mogen maken. Ik heb er veel van geleerd en ik wil die lessen graag verder in mijn leven meenemen. Nee, ik was niet alleen, met twee andere pelgrims heb ik een heel goede tijd op kunnen fietsen. We hadden veel aan elkaar en konden veel met elkaar delen. Het leven lijkt veel op de camino. Allebei kennen ze heuvels en dalen, niet elke dag is er rust en zon. Het kan zwaar, ijskoud, nat en heftig zijn, je moet het ondergaan, het accepteren, verwerken, los laten en er mee leren leven. Om dit niet te vergeten zou ik eigenlijk elk jaar een pelgrimstocht willen maken. Als ik straks in Amsterdam aankom, fiets ik naar de camping in het Amsterdamse bos, om daar mijn laatste nacht te kamperen. Morgen fiets ik verder want ik wil fietsend thuis komen. Drieduizend km heb ik er op zitten. “ Thijs gaat staan en drukt me 50 euro in de hand voor het goede doel. Mijn ogen prikken van de tranen die ze vullen.
“ Hij is geen toerist, denk ik, maar een echte pelgrim, wat mooi om elkaar te ontmoeten.”

Zittend in het vliegtuig denk ik aan onze prachtige tocht die Freek en ik samen hebben kunnen maken. We hebben geen enkel ongelukje gehad, zijn niet ziek geweest, fantastisch.  Vooraf hadden we er best een zwaar hoofd in, ik vond het een hele onderneming. Wat bijzonder dat het ons gelukt is om al de hellingen en zware gedeelten te fietsen! Wat een voorrecht, en wat ben ik blij dat we deze tocht hebben kunnen fietsen. Ik denk aan onze lieve kleindochter Sara die, zonder dat ze het wist, ons motiveerde om op pad te gaan voor de albino kindjes zo ver weg in Tanzania die geen veilig leven hebben.

Ik denk ook aan verschillende mensen die we onderweg tegen kwamen. De dappere vader met chronische leukemie die met zijn zoon de tocht eind van de zomer hoopt af te maken. Al de anderen die alleen op pad gingen, zo genoten en er iets van terug meenemen naar huis. Ik bedank de lezers die onze reisverhalen hebben gevolgd. En heel graag willen we iedereen die geld heeft overgemaakt op http://www.insidethesame.com/  namens de kindjes met albinisme hartelijk bedanken, reuze bedankt! We zijn er, op de luchthaven Schiphol. Het is druk als we met onze tassen door de deur de aankomsthal binnen lopen.

Sara en Lizzy op Schiphol op zoek naar opa en oma.
Sara en Lizzie op Schiphol op zoek naar opa en oma.

Speurend kijken we rond. Ineens heb ik twee stralende meisjes in mijn armen. Lizzie haar glunderend gezichtje roert me. “Verrassing , wij zijn er!” Ik hoor en zie ze juichen, het zijn Sara en Lizzie die ons met hun moeder af komen halen. Wat een verrassing en warm welkom, betere aankomst kan ik me niet voorstellen. Samen rijden we door het donker terug naar huis. Achter in de auto zit ik tussen mijn schatten in. Sara, dicht tegen me aan vertelt :”Oma, ik wil je alles vertellen over het uitglijden naar groep drie. En over mijn  beste vriendinnen June en Silje , je moet al de namen kennen van de kinderen uit mijn klas.” Daarna ligt ze met haar bolletje in mijn armen te slapen.

Advertenties

3 gedachtes over “18 en 19 juli – Afscheid van Santiago en een warm welkom thuis.

  1. Welkom weer in Nederland. Jullie hebben wel de voeten aan de grond gezet maar het echte landen kost wel wat meer tijd! Heel veel sterkte daarmee. Maar eerst genieten van alle aandacht en het vertellen van jullie belevenissen. Ik heb in iedergeval erg genoten van jullie weblog en ook opgeslagen als tips voor mijn tocht. Mocht je je straks nog vervelen wordt dan maar schrijfster want zo beschrijvend en beeldend je alles verwoord hebt dat doet niet iederéén je zo maar na. Ik beleefde de tocht zo helemaal met jullie mee!! Als alles weer een beetje rustig is dan moeten we maar even bijkletsen. De hartelijke groetjes van Marijke uit Groningen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s