Terugreis naar huis

Vandaag gaat de rit terug naar huis en als het zover is dan heb ik daar ook altijd weer zin in. Oost west thuis best! In de vroege morgen na het ontbijt vertrekken we. We hebben een lange rit voor de boeg. Het is 24 graden met een mild zonnetje. We laten het Altmühltal achter ons, het uitzicht op heuvels en groene bossen verveelt me nooit. In gedachten neem ik al een beetje afscheid van deze fietsreis. Iemand vroeg of een fietsvakantie voor iedereen geschikt is. Ja, als je een actieve fietser en doorzetter bent  en tegenvallers kunt incasseren, dan zal je er zeker van genieten!

Gisteravond in Kinding maakten we een wandelingetje. We openden de grote ijzeren poort bij de kerk en het kerkhof. Aan de wand hangt een groot tableau met heel veel namen. Namen van jonge jongens, allemaal gestorven in de tijd tussen 1939 en 1945, slachtoffers, alleen maar slachtoffers , verstrekkende gevolgen.. Achter veel namen stond: vermist – Osten. Verschrikkelijk dat in zo’n klein dorp zoveel jonge mannen omgekomen zijn, hoe moet je verder leven met zo’n zwaar gemis en wat doet zoiets in zo’n klein dorp als dit?
We doen weer koffierondes en delen water uit want het wordt behoorlijk warm 35 graden.

Het geschommel van de bus maakt dat de ogen dicht gaan, een klein tukje doen gaat dan vanzelf. Het zal vandaag vast wel laat worden voordat we thuis zijn. Verschillende keren hebben we even de tijd om de benen te strekken en iets te eten of te drinken.
“Lekker denk ik, goede pauzes onderweg zijn belangrijk, het breekt de lange busrit op een leuke manier”.

Gelukkig mogen bussen harder rijden dan vrachtauto’s; dat schiet lekker op.

We rijden verder, buiten is het 35 graden.  De airco blaast. Op de weg raast het drukke verkeer. Iedereen in de bus heeft het heet. “We hoeven niet naar de sauna, hoor ik naast me zeggen. Nee, we zijn er al”.
Wie met hete koffie – en bekertjes thee door een rijdende bus loopt die in de file steeds stopt en optrekt, moet goed stevig op zijn benen staan! Ik vind dit gebeuren komisch, we worden al bedreven in dit werk! Daarna doe ik een rondje door de bus om de mensen te vragen of de fietsvakantie hen goed bevallen is. “Ja hoor, ik vond het fijn, we hebben heerlijk gefietst, de e-bike was super, het weer was prachtig, de omgeving fantastisch mooi en het eten smaakte lekker. Wat wil je nog meer?”, is het antwoord.

Het schiet al op, we naderen ons landje. In het laatste half uur doen we nog een afscheidswoordje en ik lees de namen en nummers van de servicebussen voor.
Eén van de mensen staat op en uit naam van allen wordt chauffeur Geert in het zonnetje gezet. We zijn blij dat we weer terug zijn in Nieuw- Dijk. Het uitladen van de fietsen en de koffers gaat supersnel. Iedereen neemt afscheid van elkaar. De servicebussen staan al te wachten. De mensen kunnen direct instappen en de bussen vertrekken.
Leeg en stil is het weer op de grote parkeerplaats. Wij stappen over in onze eigen auto. Zwaaiende handen bij het restaurant van juffrouw Tok is het laatste wat ik zie.

 

Advertenties

Een gedachte over “Terugreis naar huis

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s