9 sept. 2017 – Naar het klooster St.Mariënstern in Panschwitz-Kuckau.


Klokslag  half negen wordt er op de deur geklopt. Sonja staat voor de deur. Recht tegenover de pelgrimsherberg in Buchholz staat een witte kerk, de Evangelisch-Lutherische Kirchgemeinde. We lopen het hek door naar de begraafplaats rondom de kerk. Het is muisstil. Hoor, de vogels zingen een zuiver lied. Er bloeien veel bloemen bij de verzorgde graven.  Als ik de kerk binnen loop ben ik geroerd door de eenvoud en de versieringen die ik zie. De kerk dateert rond het jaar 1300. Door een brand is de kerk later in 1704 herbouwd. Sonja steekt een kaars aan en ze leest de tekst van vandaag uit het boekje “ Die Herrnhuter Losungen “ voor. We zingen samen een lied en  lezen een korte tekst met een gebed.  Wat is het bijzonder om deze zegen mee te maken. Boven in de kerk is een kleine tentoonstelling over Bach, zacht klinkt zijn muziek. We nemen even de tijd om er naar te kijken maar dan is het toch echt tijd om te vertrekken. De tassen gaan op de fiets, heerlijk we gaan fietsen!

We volgen het oude kerkpad van Buchholz naar Weissenberg.

Ik  voel de wind in mijn haren, wat is het fijn om buiten te zijn! We rijden over een heel smal graspad, een oud kerkpad en we moeten gelijk al klimmen. Het is mooi fietsweer, licht bewolkt met een flink windje. We moeten flink trappen en ik heb het al snel warm. Het fietst heerlijk en wat is deze heuvelachtige omgeving mooi met zijn groene velden. In deze omgeving wordt ook Sorbisch gesproken. Alle plaatsnamen worden in het Duits en in het Sorbisch vermeld. We fietsen de kabbelende rivier de Spree over en rijden klimmend de stad Bautzen in.

De eeuwenoude mooie stad Bautzen.

Een kasteel en toren valt op. Wat is dit een gezellige oude stad met zijn kleurige oude huizen en winkelstraten met kasseien. We fietsen de stadspoort door naar de Dom St. Petri. We willen de kerk graag bekijken maar we moeten even geduld hebben, er is een trouwerij.  Een auto met bloemstuk er op staat voor de kerk. Na een poosje gaat de deur open, het pas getrouwde bruidspaar met de feestgangers komen naar buiten. Wat zien ze er feestelijk uit! Het bruidspaar wordt gefeliciteerd.

Om de kerk van binnen te bekijken moeten we wachten, want er wordt een huwelijk gesloten.

Wij kunnen nu de kerk bekijken. De Dom St. Petri herbergt sinds de Reformatie twee kerkgenootschappen. Links van de kerk zien we het  evangelisch-lutherse-  en rechts het  rooms-katholieke deel. In het midden over een hek kunnen de mensen elkaar een hand geven, op het symbolische hek is te lezen:  “Alle sollen eins sein wie Wir eins sein.”

We willen nu flink doorfietsen want tussen vijf en zes uur moeten we bij onze volgende pelgrimsherberg in het klooster van  St.Marienstern zijn. Dan kunnen we ons inschrijven.

Het waait hard, we moeten klimmen, en we moeten dus flink trappen! We fietsen over een weg met dikke grindstenen, over gras- en zandpaden maar ook over gladde asfaltwegen.

In de verte zien we de contouren van twee prachtige beelden. Het is het Millennium Denkmal. In het jaar 2000 is dit gedenkteken neergezet ter herinnering aan de Griekse monniken Cyrill en Methodius die van 863 tot 885 de bijbel in het Slavisch vertaalden en het evangelie brachten.

 

Het Millenniumdenkmal, waarin de Sorben hun dankbaarheid uitdrukken aan Cyrill en Methodius.

Ontmoetingen.

Bij het gedenkteken zit een groep jonge mannen. Zij maken een voettocht, rugzakken staan op de grond. We maken een praatje met elkaar. Het is een gemêleerde groep. We hebben de indruk dat niet iedereen van lopen houdt. Niet allemaal zijn spraakzaam, twee leiders van de groep doen het woord.

“Ja, van zo’n voettocht leer je doorzetten het is een leerproces ”, zeggen we tegen elkaar als we verder fietsen.

We krijgen een stempel in ons paspoort en een sleutel voor ons onderkomen voor de nacht.

Mooi op tijd komen we bij het grote klooster aan. Tussen half zes en zes uur is zuster Selnack beschikbaar om ons in te schrijven. We bekijken het grote kloosterterrein met zijn vele gebouwen. Veel mensen met een beperking zitten op bankjes, zij wonen hier. De deur gaat open en er komt  een oude non snel aanlopen. Ze heeft haast want om zes uur gaan de zusters een paar uur slapen. De dagen beginnen voor hen erg vroeg en ze zijn lang.  Zuster Selnack met een zeer gebogen rug geeft ons de sleutel van de pelgrimsherberg en we krijgen een stempel.

Ons slaapvertrek is een ruimte met 4 bedden, douche en klein aanrecht. Wij hebben opnieuw de ruimte voor onszelf.  We komen tot nog toe geen enkele pelgrim op deze route tegen. Toch lezen we in de dagboeken stukjes van andere pelgrims die hier waren. Er is ook een restaurant  maar helaas, ze zijn volgeboekt en ook de Gaststätte aan de overkant is gesloten. Het is niet erg, we hebben altijd wel iets te eten in de tas. We maken het ons gezellig.

Het is al half tien en donker, ik hoor buiten stemmen, er wordt op de deur geklopt. Snel doe ik de deur open. Voor me staat een zuster met een vermoeide pelgrim. “ Schlafen Sie noch nicht, darf diese Pilger noch hereinkommen?” wordt ons gevraagd. Studente Eva komt binnen. Ze is helemaal uit Dresden hier naartoe gelopen, 45 kilometer op één dag.  Ze was de weg kwijt, tot ze iemand tegenkwam die haar eten gaf en haar naar deze pelgrimsherberg bracht. O, wat loopt ze moeilijk, ze heeft grote blaren op de voeten die nu verzorgd worden. Het is gezellig om met elkaar kennis te maken en nog wat te drinken. We zijn alle drie moe en we liggen al snel te  slapen.

WIJ HEBBEN OOK EEN KORT FILMPJE GEMAAKT  (van Bautzen tot Königsbrück). WIL JE HET ZIEN?  KLIK HIER

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s